Van bedeesd windkind naar volhoudende rakker…

Ons windekind heeft haar volledige karaktertje nog niet laten zien denken we. Zo maakt het bedeesde immer in haar mandje slapende hondje van een maand geleden stilaan plaats voor een op onderzoekuitgaande, zeer bedreven in het doordrijven van haar eigen willetje en soms behoorlijke koppige galga…
 
Een ding is zeker, het is geen doetje. 
Wanneer hare koninklijke vierpotigheid haar zinnen op iets heeft gezet, dan slaagt ze er vaak in dat ook te krijgen, en op bijzonder slinkse wijze. Zo heeft ze niet het opdringerige van de doorsnee hond, het enthousiaste en zeer aanwezige geflapper, maar zal zij eerder langzaam doch zeer zeker haar ding doen, met een nonchalance al was het een lang verworven recht…
 
Zo is ze voor het eerst een half uur alleen thuis gebleven, maar heeft ze toen een heroveringstocht van de zetel ingezet. Ondertussen mag ze in de zetel, maar enkel wanneer haar deken erin ligt EN wanneer we de toestemming geven. Maar je kan er donder op zeggen dat wanneer ze even in de zetel heeft mogen zitten en ze gaat er nadien weer uit, ze de daaropvolgende 5 keer weer koppig die pootjes in de zetel zal proberen te zwieren…
 
Daarnaast heeft ze ook een nieuw keelgeluid geproduceerd: na de klaaglijke piepjes, janken en de blaf nu ook het gehuil! Zoals een echte wolf!
Door omstandigheden (verbouwingen en een slaapkamer onder een dikke laag stof) moesten we nl 1 nacht op een andere verdieping slapen, en dat stond ons juffertje niet aan. In plaats van zoals gewoonlijk te gaan liggen in haar mandje bleef ze ostentatief rechtop zitten. Toen ik dan maar in bed kroop, keek ze ons recht aan, en zette het op een huilen. En niet op een zielige manier, maar op een eerder franke manier. Zo van “mensen, ik ben het hier dus NIET mee eens”. Gelukkig hielp de ‘papegaaientruuk’, gewoon het licht uitdoen en de rust keerde weer in onze kamer…
 
Maar blijkt een sterk karakter, en ik denk dat we er nog een en ander mee gaan meemaken…

Advertenties

Sneeuw en galgo’s…

Galgo’s zijn bekend voor hun afkeer van kou. Dat wisten we op voorhand…
 
Maar tot hier toe bleek Luca een bijzonder makkelijk en taai exemplaar. Ze beeft een beetje als we te lang stilstaan buiten, maar doorgaans heeft ze erg veel plezier in het wandelen en naar buiten gaan voor het plasje.
Tenzij als het al donker is natuurlijk, en aan de koude kant. Dán is het plezier aanzienlijk minder groot…Maar dat is bij mij evenzeer het geval, dus dat kan je zo’n hondje niet kwalijk nemen…
 
Gisterenavond dan werden de straten plots helemaal wit. In een mum van tijd lag er een dik sneeuwtapijt, lang geleden dat we dat nog hadden gezien.

In de namiddag was er nog geen sneeuw, en hadden we een wandeling door de stad gemaakt. Met minder enthousiasme dan gewoonlijk echter, elke windvlaag had op het tere galgo-lijfje het effect van een horde reuze-roofdieren: wegwezen! Keer op keer poogde Luca in sprint-modus te gaan, echter niet altijd zo handig in een drukke winkelstraat…

Enkele uren later dan, slapenstijd, dus ook tijd voor een plasje. Toen de voordeur openging en Luca de eerste sneeuwvlokken zag, probeerde ze meteen weer naar binnen te sprinten. ‘Baasjes, wat denken jullie wel, het SNEEUWT buiten’ leken haar angstige oogjes te zeggen…
Buiten dan probeerde ze druk de sneeuw te vermijden, en trippelde nog meer hoogpotig dan ze anders al is door het ijskoude tapijt. Dan snel snel het hoogstnodige doen en weer naar huis racen… Binnen kroop ze nat en kouwelijk in het mandje, helemaal rillend en het hoofdje door en door zielig naar beneden. We hebben haar uiteraard direct afgedroogd en dan in haar lekker dik fleecedekentje gewikkeld, maar al de verwennerij van de wereld kon haar niet echt opbeuren…
 
Neen, ik vrees dat zo lang de sneeuw in het land is, er weinig gewandeld zal worden…

 

Terwijl ik dit schrijf, ligt Luca heel waarschijnlijk in haar mandje, naast Simba (de labrador van mijn ouders), bij mijn ouders thuis. Zij zijn immers bereid om te fungeren als oppas de eerste maanden als ik moet werken.
We hebben immers ondervonden dat Luca behoorlijk in haar sas is als er veel mensen of andere honden in de buurt zijn. Ze komt dan meer uit haar mandje om te gaan rondkijken en -snuffelen. Bovendien lijkt ze gaan wandelen in de velden op het platteland (bij mijn ouders dus) te verkiezen boven de stadswandelingen die wij meestal met haar maken.
Haar thuis is uiteraard bij ons, maar zo lang ze niet lang alleen kan blijven en ons huis nog niet aangepast is, is dit wel een goede oplossing.
Ook Simba, eveneens een verschoppeling, vaart er wel bij. Hij heeft in het verleden immers behoorlijk wat gedragsproblemen gehad als het op contact met andere honden gaat. Zo erg dat er soms niet mee buiten te komen was. Enkele consultaties bij Danny Grosemand hebben hier enorm veel aan geholpen, maar we merken dat het contact met een andere hond hem toch ook enorm deugd doet…
 
Ondertussen is ons windekindje al meer dan 3 weken bij ons. De tijd vliegt! Op die tijd heeft ze zonder enig probleem een grote plek ingepalmd in ons leven, ons hart, en dat van de mensen in onze omgeving.
Dat doet ze op haar eigen manier; rustig, bedachtzaam, maar ook erg natuurlijk, nonchalant. Ze stormt niet rond zoals Simba, neen, zij schrijdt. Maar met haar lange smalle neus raakt ze evengoed bij al de interessante zaakjes, en met haar lieve ogen windt ze iedereen in een mum van tijd om haar vinger…
 
We vermoeden wel dat ze nog een stuk moet loskomen. Ze is al 1000 keer meer ontspannen en op haar gemak dan de eerste dagen, maar soms zien we een glimp van een guitig karakter, dat evenwel meteen weer opgeborgen wordt wanneer ze doorkrijgt dat we haar zien. Het lijkt wel of ze nog niet doorheeft dat ze ook mag spelen. Of dat ze simpelweg nog moet leren wat spelen is.
Af en toe pakt ze gedurende 30 seconden een speeltje in haar muil, maar meteen daarna laat ze het weer vallen en is ze weer de aristocrate, die spelen ver beneden haar waardigheid vindt…
Als er een andere hond in de buurt is, is de kans op spelen, een kleine sprint of een vreugdesprongetje trouwens groter dan wanneer ze met ons alleen is.
 
Wandelen doet ze enorm graag. Toch ’s morgens en in de namiddag. Eens het donker is, is ze met geen stokken meer uit de mand te krijgen en zal ze werkelijk alles doen om aan een avondwandeling in de kou te ontsnappen…
 
Het hardnekkige proberen in de zetel te kruipen heeft ze -voorlopig?- afgeleerd, al ben ik er zeker van dat er nog wel enkele van die streken zullen volgen. Er schuilt immers een kleine bandiet onder die lieve maar guitige hondenoogjes…

Home alone?!?

Aangezien ons meisje nog nooit alleen thuis is geweest, konden we haar bezwaarlijk 12uur lang moederziel alleen achterlaten toen Teerbeminde en ik vandaag en gisteren lange uren moesten kloppen op het werk. In Spanje leven de galgo’s immers nooit alleen, dag en nacht zijn ze omringd door 30 tot 40 soortgenootjes.
En aangezien Luca zulk een hondstrouwe en zielige oogjes kan opzetten, en zo hartverscheurend kan piepen als we ze 5 minuten alleen laten, kregen we het dus niet over ons hart om ze alleen te laten voor langere tijd.

Maar ik vrees dat we er toch dringend aan gaan moeten beginnen, een kwartiertje per keer en dan steeds langer, want we nemen haar wel zoveel mogelijk overal mee naartoe, er zijn tenslotte nog plaatsen genoeg waar (helaas) geen honden welkom zijn (theater, film, concerten, werk,…).
 
Vvandaag en gisteren hadden we dus nog een dringende oplossing nodig, en dus zijn we zondagavond naar mijn ouders vertrokken en kamperen we nu enkele dagen daar. Mijn pa en ma (die een verlengd weekend had door de dag van de dynastie) zorgen dan voor ons hondje terwijl wij gaan werken. Bovendien is het ook voor hun eigen adopté, Simba, heilzaam om een andere hond in de buurt te hebben (hij heeft immers een verleden van gedragsproblemen, vooral op gebied van omgaan met andere honden)(maar met Luca heeft het eigenlijk nooit problemen gegeven, onze mannetjeslabrador kon geen seconde weerstaan aan de langbenige en slanke Spaanse schone… Wie wel!?).
 
Uiteraard belt mijn ma in de helft van de dag trouw om verslag uit te brengen, en gelukkig verloopt alles naar wens.
 
Het ziet er trouwens naar uit dat we ook volgende week weer voor deze oplossing zullen moeten opteren, want op 1 week tijd kan je van een levend wezen, hoe intelligent ook, nu eenmaal geen mirakels verwachten.
 
Foto: grappige close-up by CMS.