Van bedeesd windkind naar volhoudende rakker…

Ons windekind heeft haar volledige karaktertje nog niet laten zien denken we. Zo maakt het bedeesde immer in haar mandje slapende hondje van een maand geleden stilaan plaats voor een op onderzoekuitgaande, zeer bedreven in het doordrijven van haar eigen willetje en soms behoorlijke koppige galga…
 
Een ding is zeker, het is geen doetje. 
Wanneer hare koninklijke vierpotigheid haar zinnen op iets heeft gezet, dan slaagt ze er vaak in dat ook te krijgen, en op bijzonder slinkse wijze. Zo heeft ze niet het opdringerige van de doorsnee hond, het enthousiaste en zeer aanwezige geflapper, maar zal zij eerder langzaam doch zeer zeker haar ding doen, met een nonchalance al was het een lang verworven recht…
 
Zo is ze voor het eerst een half uur alleen thuis gebleven, maar heeft ze toen een heroveringstocht van de zetel ingezet. Ondertussen mag ze in de zetel, maar enkel wanneer haar deken erin ligt EN wanneer we de toestemming geven. Maar je kan er donder op zeggen dat wanneer ze even in de zetel heeft mogen zitten en ze gaat er nadien weer uit, ze de daaropvolgende 5 keer weer koppig die pootjes in de zetel zal proberen te zwieren…
 
Daarnaast heeft ze ook een nieuw keelgeluid geproduceerd: na de klaaglijke piepjes, janken en de blaf nu ook het gehuil! Zoals een echte wolf!
Door omstandigheden (verbouwingen en een slaapkamer onder een dikke laag stof) moesten we nl 1 nacht op een andere verdieping slapen, en dat stond ons juffertje niet aan. In plaats van zoals gewoonlijk te gaan liggen in haar mandje bleef ze ostentatief rechtop zitten. Toen ik dan maar in bed kroop, keek ze ons recht aan, en zette het op een huilen. En niet op een zielige manier, maar op een eerder franke manier. Zo van “mensen, ik ben het hier dus NIET mee eens”. Gelukkig hielp de ‘papegaaientruuk’, gewoon het licht uitdoen en de rust keerde weer in onze kamer…
 
Maar blijkt een sterk karakter, en ik denk dat we er nog een en ander mee gaan meemaken…

Advertenties

3 gedachten over “Van bedeesd windkind naar volhoudende rakker…

  1. Echt ongelofelijk om te zien hoeveel gelijkenissen er zijn tussen Luca en Luna (’t is dan ook maar een lettertje verschil hé) Die van ons is ook o zo koppig… en huilen kan ze ook als de beste, alleen stopt ze daar niet mee als het licht uit is…
    Blij dat ze het eerste half uurtje alleen zijn goed heeft doorstaan. Luna kan nu ook met gemak een 4tal uurtjes alleen gelaten worden. We hebben wel de hulp van het product DAP ingeroepen… blijkbaar heeft het resultaat!

    Like

  2. jajaja ge zult ze moeten drillen me dunkt!
    😉
    gelukkgi dat de papagaaientruc wkert! 😉
    het klinkt grappiger dan het is vermoed ik 😉

    Like

Reacties zijn gesloten.