’s Morgens in de vroegte…

Vanochtend. 5u30. Trippel trippel trippel. Plof. Wroet wroet wroet.

 

En plots lag er een galga midden tussen ons in. Mooi tussen de baasjes, lekker zacht in bed, onder de dekens…

 

Ok, we zijn er aan gewend dat ze in het weekend tegen 8u ’s morgens ofzo tussen ons inkruipt. Maar dit was nog midden in de nacht. En weekend is het ook al niet…

 

Maar wie kan er zo’n lieve galga nu weerstaan… Bovendien was het dus aardedonker en sliepen we, dus lag ze erin eer we er erg in hadden!

 

 

Advertenties

Luca vertelt: strandwandeling

Gisterenochtend was het weer een heel gedoe. Baasjes druk druk in de weer. Dat gebeurt wel vaker…

Ze doen mijn halsband en leiband om, en ik ben blij, eindelijk nog eens fijn wandelen. Maar neen hoor, niet wandelen, ik moet weer in die rare stalen kooi, je weet wel, zo’n ding dat beweegt….

Een hele tijd later stoppen we, en mag ik uitstappen. Baasjes doen meteen mijn warme jas aan. Ja, warm is zo’n ding wel, maar plezant is toch iets anders hoor… Maar met die kou van de laatste tijd, hoor je mij toch niet klagen!!

 

Plots zie ik allemaal honden die er net zo uitzien als ik. Ik herken zelfs een vriendje dat samen met mij uit Spanje is gekomen, Zino. Hij is echter aan de schuchtere kant en verstopt zich achter zijn baasje als hij me ziet. Huh? Vreemd!

 

Andere honden zijn veel minder schuchter, en komen mij langs alle kanten besnuffelen. Ho mannen, zo opdringerig allemaal, en zo veel blaffen, zo veel gedoe, dat ben ik niet gewoon hoor. Ik werd er helemaal stilletjes van. Zeker aangezien we buiten stonden, in de kou. IN DE KOU! Weten die gekke bazen van mij dan nog niet dat ik niet graag kou heb? Ik begon er zelfs van te bibberen. Maar de bazen wisten blijkbaar zelf niet goed wat er allemaal te gebeuren stond.

 

Plots staan er dan 2 andere honden achter mij, dat blijken de 2 Luna’s te zien, die al druk samen aan het spelen zijn. Ik ben een beetje beduusd van zo veel geweld. Ik probeer een vriendelijke snuffel, maar de 2 Luna’s zijn allerlei gekke dingen aan het doen. Spelen noemen de baasjes dat, en die moeten daarom lachen. Ik weet niet goed waarom. Ik vind het allemaal maar raar…

 

Dan gaan we ein-de-lijk wandelen. Ik kan echter niet op kop lopen. Hoe is het mogelijk! Anders mag ik altijd aan de kop wandelen! Overal zie ik andere honden, en allemaal zien ze er dus uit zoals ik. Wel plezant hoor!

 

Dan komen we aan een grote, open vlakte. Aan het eind is water, veeeeel water, koud water! Dat vind ik helemaal niet plezant! Windhonden zoals ik, die houden daar niet van! Die maken hun pootjes niet nat! Die gekke, dikke, gele honden, ik geloof dat mijn baasjes dat labradors noemen, die zitten in dat water! Zot zijn die ja…

 

Overal beginnen die andere honden nu los te lopen. Geen leiband meer. En ik mag niet! Plots zijn we dan de 2 Luna’s en hun baasjes kwijt. Een baasje gaat hen zoeken, het andere blijft wachten bij mij. Maar ik heb het zo kou! Stilstaan in deze kou, dat gaat toch niet!!! Dus begin ik aan die lastige riem te trekken, zodat de baas wat met mij gaat hollen, lekker achter al de andere hondjes aan. Maar zo raken we het andere baasje ook nog eens kwijt!!!

 

Twee uur en half hebben baas en ik in de snijdende kou rond lopen crossen, van hot naar her en weer terug, honderden mensen gezien, een heleboel hondjes, maar nooit het andere baasje. Ik kreeg het zo kou, dat ik ervan begon te huilen, en zelfs de diarree kreeg van de zenuwen! Baas werd er ook helemaal gek van, die wist ook niet meer wat gedaan. En zo koud dat het daar was zeg, zo koud, ….

 

Gelukkig hebben we het andere baasje terug gevonden, eindelijk. Ik was zelfs zo moe, dat er geen kwispeltje meer af kon… Pas toen we in de warmte wat neerzaten, en baasje hondensnoepjes bovenhaalde, werd ik er weer wat vrolijker van. Toen ben ik wel verwend geweest hoor, want de baasjes van Luna hadden óók nog eens snoepjes bij, en daar hebben we allemaal van gesmuld…

 

Maar het was allemaal toch een beetje teveel hoor, voor zo’n kouwelijk klein hondje als ik. Zo veel kou geleden, zo lang zo hard moeten zoeken… De rest van de dag en nacht heb ik lekker warm in mijn bedje geslapen…

Update

p{margin:0}

Al zo lang geen update meer in de verhalen van onze kleine (nu ja) windhond. En hoe gaat dat als je iemand lang niet meer hebt gezien/geschreven/…,  er is in tussentijd zo veel gebeurd dat je zelf niet meer goed weet wat allemaal. En dus niet weet wat te vertellen!

 

Ik zal dus gewoon enkele (grappige) voorvallen uit de laatste weken vertellen…

 

  • In de eindejaarsperiode heeft onze arme windhond maar liefst 3 familiefeesten doorstaan. Tijdens het eerste feest, op kerstavond, werd de hond des huizes verbannen naar de garage, maar onze hond mocht bij de mensen blijven. Redenen: ze is zo kalm en braaf dat ze niemand stoort, zelfs de oom niet die bang is van honden, en haar vacht is te dun om in een koude garage te gaan zitten. Ze heeft die avond 2 knaagbotjes gekregen, wat dus leidde tot het leegslobberen van 3 bakken water…
  • De dag nadien kerstfeest bij mijn ouders. Toen we opstonden, crosste Luca naar beneden, om meteen halt te houden op de mat bij de voordeur en daar haar sluis eens goed open te zetten. Dat tapijtje is er niet goed van geweest, het werd volledig verdronken in de restanten van de drie drinkbakken water van de vorige avond… Een goed begin dus J
  • Kerstdag dus, en dat werd een en al honden-dag. Niet enkel liepen daar tussen de gasten Luca rond, en de hond van mijn ouders (Simba). Ook mijn broer had voor het eerst zijn hond bij, Yessi. Zij hebben er bij de aankoop van hun huis gratis een 6 jarige Berner Sennen bijgekregen (de vorige eigenaars verhuizen naar een appartement en kunnen/willen Yessi niet meenemen, vandaar). Luca en Simba zijn ondertussen volledig aan elkaar gewend geraakt en zijn zelfs ‘2 poten op 1 hondenbuik’, maar Yessi is dus nieuw, een indringer… Daar kon Luca niet mee lachen! Alhoewel ze de magerste van de hoop was, en de jongste, stelde ze meteen haar wetten. De eerste uren deed ze niet anders dan grommen vanaf het moment dat Yessi nog maar bewoog, in het begin joeg ze ze letterlijk het huis uit. Ook wanneer Yessi te dicht bij Simba kwam, vond Luca dat maar niks. Simba is blijkbaar haar mannetje! Best wel grappig, om de kleine magere windhond de grote beren te zien rondcommanderen… Maar na enkele uren wist elke hond waar hij aan toe was en keerde de rust weer in huis.
  • Oudejaarsavond dan, en alweer een familiefeest. Deze keer een groot feest, in de goede oude oervlaamse parochiezaal. Ook hier, tussen het gekrioel van nonkels en tantes, neven en nichten en hun kroost hadden wij ons hondje bij. De mensen keken een beetje raar, maar op het eind van de avond was iedereen verkocht. Niemand kon geloven dat een hond zo braaf, stil en rustig kon zijn, zo veel uren aan een stuk. Luca genoot van de aandacht van de kinderen, en lag voor de rest rustig in haar mand de dingen te bekijken…
  • Ondertussen slaapt Luca dus op haar eigen bed (dat we als kerstcadeau van mijn ouders hebben gekregen, een immense zitzak voor honden, gevuld met schors en dus heel dik en zacht), naast ons bed. De eerste nacht wat onwennig, maar ondertussen de koning te rijk. Maar toch is de verleiding blijkbaar te groot om tegen de ochtend tussen de baasjes in te komen liggen…
  • Een beetje bang waren we toen ze de restanten van theelichtjes had opgegeten. Vooral omdat er daarin zo een klein ijzeren stukje zit, waar het wiekje inzit, en dat was verdwenen. Voor de zekerheid een dikke scheut olijfolie in haar eten, zodat er zeker niks in die arme darmpjes zou achterblijven!
  • Van die olijfolie ging haar vacht blinken als een spiegel, en dus krijgt ze dat nu wekelijks J
  • Luca leert enorm snel. Mijn pa houdt zich ermee bezig, maar ze leert ook van Simba. Zowel goeie als slechte manieren uiteraard…
  • Met elke hond die we tegenkomen als we gaan wandelen, moet kennis gemaakt worden. Als ze een hond ziet naderen, begint ze te piepen! Totdat ze mag snuffelen… Maar als de hond haar dan niet aanstaat, dan durft ze wel eens grommen uiteraard, ze laat zich niet domineren!

Rani terecht

p{margin:0}

Oef, Rani is gevonden. Helaas wel op een negatieve manier, ze is aangereden door een auto, maar men was haar reeds op het spoor, dus ze is meteen naar de dierenkliniek gebracht en alles zou in orde komen.

 

OEF!!!!!

 

Nu Hermine nog…

Verliefd…

Vandaag verliefd geworden op een pracht van een galgo-reu. Hij staat ter adoptie bij Greyhounds in Nood Belgium, een pracht van een dier, gestroomd van kleur, amper 8 maanden oud… Staat supermooi op de foto… Mijn hart maakte een sprong en ik wou meteen de adoptie-aanvraag versturen. Voor iemand anders met deze kanjer zou gaan lopen…
 
We willen sowiso een ‘broertje’ voor Luca, en deze hond is gewoon prachtig…
 
Helaas stuit ik een op onverbiddellijk ‘njet’ van mijn wederhelft. Verdomme he…
 
Mijn hart bloedt…
 
Zeker aangezien al het slechte nieuws op windhondengebied van de voorbije weken, Hermine die al weken op de vlucht is (de zoektoch van zondag heeft niets opgeleverd helaas) en nu ook Rani, adoptiehond nr 2000 nota-bene, die in deze barre tijden buiten zit. Temeer omdat windhonden absoluut geen koude verdragen, ze hebben amper lichaamsvet en een dikke vacht zit er ook al niet in. Luca begint bij dit weer binnen de minuut te rillen als ze buiten stilstaat en ze heeft haar jas niet aan. Dat is dus niet overdreven, windhonden hebben gewoon erg snel kou…