Luca vertelt: strandwandeling

Gisterenochtend was het weer een heel gedoe. Baasjes druk druk in de weer. Dat gebeurt wel vaker…

Ze doen mijn halsband en leiband om, en ik ben blij, eindelijk nog eens fijn wandelen. Maar neen hoor, niet wandelen, ik moet weer in die rare stalen kooi, je weet wel, zo’n ding dat beweegt….

Een hele tijd later stoppen we, en mag ik uitstappen. Baasjes doen meteen mijn warme jas aan. Ja, warm is zo’n ding wel, maar plezant is toch iets anders hoor… Maar met die kou van de laatste tijd, hoor je mij toch niet klagen!!

 

Plots zie ik allemaal honden die er net zo uitzien als ik. Ik herken zelfs een vriendje dat samen met mij uit Spanje is gekomen, Zino. Hij is echter aan de schuchtere kant en verstopt zich achter zijn baasje als hij me ziet. Huh? Vreemd!

 

Andere honden zijn veel minder schuchter, en komen mij langs alle kanten besnuffelen. Ho mannen, zo opdringerig allemaal, en zo veel blaffen, zo veel gedoe, dat ben ik niet gewoon hoor. Ik werd er helemaal stilletjes van. Zeker aangezien we buiten stonden, in de kou. IN DE KOU! Weten die gekke bazen van mij dan nog niet dat ik niet graag kou heb? Ik begon er zelfs van te bibberen. Maar de bazen wisten blijkbaar zelf niet goed wat er allemaal te gebeuren stond.

 

Plots staan er dan 2 andere honden achter mij, dat blijken de 2 Luna’s te zien, die al druk samen aan het spelen zijn. Ik ben een beetje beduusd van zo veel geweld. Ik probeer een vriendelijke snuffel, maar de 2 Luna’s zijn allerlei gekke dingen aan het doen. Spelen noemen de baasjes dat, en die moeten daarom lachen. Ik weet niet goed waarom. Ik vind het allemaal maar raar…

 

Dan gaan we ein-de-lijk wandelen. Ik kan echter niet op kop lopen. Hoe is het mogelijk! Anders mag ik altijd aan de kop wandelen! Overal zie ik andere honden, en allemaal zien ze er dus uit zoals ik. Wel plezant hoor!

 

Dan komen we aan een grote, open vlakte. Aan het eind is water, veeeeel water, koud water! Dat vind ik helemaal niet plezant! Windhonden zoals ik, die houden daar niet van! Die maken hun pootjes niet nat! Die gekke, dikke, gele honden, ik geloof dat mijn baasjes dat labradors noemen, die zitten in dat water! Zot zijn die ja…

 

Overal beginnen die andere honden nu los te lopen. Geen leiband meer. En ik mag niet! Plots zijn we dan de 2 Luna’s en hun baasjes kwijt. Een baasje gaat hen zoeken, het andere blijft wachten bij mij. Maar ik heb het zo kou! Stilstaan in deze kou, dat gaat toch niet!!! Dus begin ik aan die lastige riem te trekken, zodat de baas wat met mij gaat hollen, lekker achter al de andere hondjes aan. Maar zo raken we het andere baasje ook nog eens kwijt!!!

 

Twee uur en half hebben baas en ik in de snijdende kou rond lopen crossen, van hot naar her en weer terug, honderden mensen gezien, een heleboel hondjes, maar nooit het andere baasje. Ik kreeg het zo kou, dat ik ervan begon te huilen, en zelfs de diarree kreeg van de zenuwen! Baas werd er ook helemaal gek van, die wist ook niet meer wat gedaan. En zo koud dat het daar was zeg, zo koud, ….

 

Gelukkig hebben we het andere baasje terug gevonden, eindelijk. Ik was zelfs zo moe, dat er geen kwispeltje meer af kon… Pas toen we in de warmte wat neerzaten, en baasje hondensnoepjes bovenhaalde, werd ik er weer wat vrolijker van. Toen ben ik wel verwend geweest hoor, want de baasjes van Luna hadden óók nog eens snoepjes bij, en daar hebben we allemaal van gesmuld…

 

Maar het was allemaal toch een beetje teveel hoor, voor zo’n kouwelijk klein hondje als ik. Zo veel kou geleden, zo lang zo hard moeten zoeken… De rest van de dag en nacht heb ik lekker warm in mijn bedje geslapen…

Advertenties

Een gedachte over “Luca vertelt: strandwandeling

Reacties zijn gesloten.