Nieuwe bijnaam?

Figo stond vandaag in de tuin bij mijn ouders. Een kindje van de buren komt voorbij en roept “Kijk, nu is daar een bambi”…

Ik dacht dat we een tijger in huis hadden, maar neen, het blijkt Bambi te zijn!

Advertenties

Anderhalve week in België en al veel meegemaakt…

Figo is nu anderhalve week in België, en heeft in die beperkte tijdsspanne al veel gedaan en gezien…

  • Luca heeft een mand en een mooi slaapkussen, Figo had enkel een mand. Want slaapkussens zijn verschrikkelijk duur (70 tot 100€). Maar meneer was het daar uiteraard niet mee eens. Hij probeerde geregeld het kussen van Luca in te palmen. Dus besloten we zaterdag naar de dierenwinkel te gaan om meneer een identiek kussen te kopen.
  • Daarvoor moesten de beide honden dan wel voor het eerst samen de auto in… Ze wipten beiden makkelijk de auto in, maar dan… Figo begon de ganse achterbank rond te hossen, Luca langs alle kanten plat duwend. En dat terwijl zij doorgaans gans de bank inpalmt om lekker languit te soezen. Na een tijdje gebeurde dan ook het onvermijdelijke, Luca haalde scherp uit naar Figo, en enkele minuten later keerde de rust dan eindelijk terug in de auto. Resultaat: Luca lekker languit over 2/3 en Figo opgerold op 1/3 (ook al is hij een stuk groter dan zij).
  • In de winkel hebben ze zich voorbeeldig gedragen, en we bestelden dus een penning voor hem en namen het beloofde kussen mee naar huis.

     

  • Terwijl we boven de kussens installeerden, was Figo weer naar beneden gelopen. Daar lag nog bijna een volledig pakje lotus-speculaasjes op tafel. Die hij vrolijk op aan het crunchen was, terwijl Luca toekeek… Smakelijk! Toen we beneden kwamen, was het pak bijna volledig verdwenen…

  • Zondag dan naar de ‘schoonouders’. Daar wachtte Figo ook de kennismaking met Zeta, de riesenschnauzer. Figo verkende huis en tuin, we gingen wandelen, en aller verliep wonderwel.

  • Dat was echter nog lang niet alles voor die dag, we reden weer naar huis om een uurtje later opnieuw de auto in te kruipen, naar mijn ouders deze keer. Daar wachtte ook Simba, de labrador die het doorgaans absoluut niet met vreemde honden kan vinden. Wonder boven wonder verliep daar ook alles super, amper een 4 tal grommetjes op een ganse dag tijd, ongezien record! We zijn met de honden in de velden gaan wandelen, Luca op kop, Simba en Figo ‘vechtend’ om ernaast te mogen wandelen…



 

Historisch moment: 1e keer gespeeld

Zonet hebben Luca en Figo voor de allereerste keer samen gespeeld…

Ik kwam van boven, kwam binnen, ze hadden ook voor het eerst een half uur alleen gezeten. Ik ging ze aaien, en Luca kwam uit haar mand, wou spelen. Ik zei “speel met Figo, die er is uiteindelijk voor” en ik bekeek de honden dus verder niet. En effectief, wonder boven wonder, ze hebben 2 minuutjes door het huis gecrosst samen, naar elkaar happend, springend, kwispelend… Luukje was zo gek als iets, en Figo was maar al te blij en ging er direct op in. Zalig om te zien, ben er zooo gelukkig mee!!! En nu liggen ze broederlijk naast elkaar (!) uit te puffen op de vloer naast mij…

Super!!

 

Gisterenmiddag ben ik voor het eerst met mijn meute annex roedel annex twee windhonden gaan wandelen langs een van onze normale routes. Tot hiertoe had ik op safe gespeeld en enkel kleine wandelingen gemaakt enkel langs de rustige straatjes. Toch als ik alleen met de bende op stap was.
De wandeling verliep gelukkig vlot. De honden beginnen meer en meer naast elkaar te lopen, en Figo wordt handelbaarder aan de lijn. Hij kijkt veel meer rond dan Luca, waardoor hij vaak verder loopt terwijl hij met zijn kop opzij zit te kijken, waardoor hij soms tegen dingen aansmakt… Een beetje een grote onhandige kerel dus. Maar nu loopt hij toch al iets rustiger aan de lijn, volgt hij meer.
Plots werden we, zoals ook vroeger toen Luca alleen was wel vaker gebeurde, staande gehouden door een bejaarde dame en haar zoon(?). Een van de klassieke vragen “Zijn het er van Mireille”. Absoluut. De mensen waren heel geïnteresseerd, ze wilden weten hoe lang ze er zijn, hoe ze heten, wilden ze eens goed knuffelen, tot groot jolijt van de honden uiteraard. Leuk!
5 minuten later, een klein straatje, 2 meisjes die een foto willen maken van de honden en mij, voor een schoolproject. Why not!

We kwamen thuis, en ik gaf Figo een klein buffelhuidkauwbeentje. Luca kreeg een vegetarisch bot, omdat ze de buffelhuidjes de laatste tijd niet meer opeet en Figo ze dan afpakt. Maar nu spuwde Figo zijn bot uit om meteen dat van Luca af te pakken. Ok, dat was groter, maar wel vegetarisch, en honden zijn toch gek van vlees. Grappig!

Toen we Luca pas hadden, kregen we van familie zo van die hondenspeeltjes. We hadden zelf ook een pluchen eend gespaard met de Woef. Maar Luca is daar allemaal niet in geïnteresseerd. Figo blijkbaar wel. Hij houdt ervan om in die dingen te bijten zodat ze piepen. En op amper EEN dag tijd, heeft hij de pieper van de mooie pluchen eend kapot gekregen. Nu ze niet meer piept, bijt hij er aanzienlijk minder in. In de plek heeft hij nu een plastic kip, en die piept wat zachter, misschien daarmee dat ze ook minder populair is?

Gisterenavond dan. Slapenstijd. Luca kruipt op haar dik hondenkussen om te slapen. Figo heeft nog geen kussen en moet in zijn mand. In plaats daarvan wurmt hij zich op de twee gewone sierkussens die toevallig op de 30 cm ruimte tussen Luca haar hondenbed en de muur liggen. Hij ligt natuurlijk niet goed, staat op, gaat weer liggen, staat op… Ik probeer hem in de mand te lokken, maar hij wil niet. Hij kan daar moeilijk blijven liggen, in dat hoekje! Dus trek ik de kussen zachtjes onder hem vandaag. Waarom Luca schrikt en van haar bed springt. En Figo zich onmiddellijk languit op haar bed installeert. Luukje kijkt heel beteuterd en weet niet wat gedaan. Raar. We hadden verwacht dat ze Figo luid grommend van zijn kussen zou jagen. De hond van mijn ouders durft immers soms niet eens in zijn eigen mand als die te dicht bij die van Luca staat. Maar neen hoor, deze keer doet ze niks, enkel zielig kijken. Mijn wederhelft legt haar tenslotte naast Figo op het kussen. Maar dat lijkt niet te werken, het kussen is net te klein, en het is een berkenschrorskussen; Figo ligt in het midden op het zachte deel en de randen zijn wat harder omdat al de schors daar geduwd wordt. Deze keer schrikt Figo en staat hij op, waarop we Luca aanmoedigen haar plek weer in te nemen. Nu is Figo slimmer en kruipt hij zijn mand in…
Vanmorgen echter als Luca opstaat omdat ze plots moet hoesten, neemt hij wéér haar plekje in. Ik heb Luca dan maar naast me op bed geroepen
J

 

 

De bult en de eend

Hier is ie dan, de bult, de doorligwonde waar ik het gisteren over had. Ben zonet bij de apotheek de zalf gaan halen, waarmee ik dan straks ga beginnen de wonde te verzorgen. Ik hoop dat we dan snel enige verbetering zien. Het maakt me niet uit dat het heel traag geneest, gewoon weten dat het helpt is al ok.

Ik naar de apotheek, dat betekent dat de 2 honden voor het eerst helemaal alleen thuis waren, al is het maar voor 10 minuten. De tweede hond, hij is niet alleen, dus alles gaat veel sneller. Ik denk niet dat Luca de eerste week (of weken) al een minuut alleen is geweest. Maar het ging dus goed, hij lag in zijn mand toen ik terugkwam. Weliswaar had hij de pluchen eend wel uit de zetel gestolen, ook al had ik hem dat een kwartier ervoor pas verboden.
Die eend hebben we ooit gespaard met de Woef, nog voor we een hond hadden. Luca houdt echter niet van speelgoed, ze heeft van ons die eend gekregen en van familie van die plastic hondenspeeltjes (zeker 3 of 4), maar ondanks verwoede pogingen van onze kant moet er niet van weten. Figo daarentegen, die houdt wel van de eend. Ik kwam daarnet binnen, en kon het gekwaak bijna van op straat horen, zo verwoed wat hij erin aan het bijten…

 

Eerste indrukken van Figo

Figo is nu 3 dagen bij ons. Hij heeft duidelijk een ander karakter dan Luca. Al zijn er zeker ook gelijkenissen…

  • Figo is helemaal niet bang. Wanneer hij buitenkomt en ze zetten een drilboor aan op 1m van hem, staat hij zowaar geïnteresseerd te kijken. Waarop Luca haar oortjes naar achteren legt en probeert zo snel mogelijk uit de buurt te raken…
  • Figo is een avonturier. Hij was amper enkele uren bij ons, en hij stond al alleen op de tweede verdieping. Luca wil nog steeds niet op de tweede verdieping komen…
  • Na 2 uur deed hij al een poging om in de zetel te gaan zitten, en hij is daar hardnekkig in. ’s Avonds sprong hij onmiddellijk in bed.
  • Ondertussen heeft hij zijn zachte, grote mand ontdekt, al kost het overredingskracht om hem uit het bed en te zetel te weren, hij is immers ook een pak groter en sterker dan Luca.
  • Vanochtend gebeurde wat ik al 2 dagen zat af te wachten, er staan cactussen op de vensterbank en meneer kwam af met een stekel zijn  zijn neus… Hij springt dus geregeld op de vensterbank…
  • Net zoals Luca is hij nieuwsgierig, vriendelijk en sociaal. Hij gaat naar de mensen toe om zijn snuit vriendelijk tegen hen aan te duwen.
  • Hij is ongelofelijk aanhankelijk. Hij schrukt zuch vaak tegen je aan om geaaid te worden.
  • Wanneer je aandacht geeft aan Luca, probeert hij er zich letterlijk tussen te wringen.
  • Luca vindt het allemaal maar raar, ze bekijkt de dingen met een strenge blik vanuit haar mand, al is ze ook verbazingwekkend lief. Tot hiertoe heeft ze nog maar 2 keer gegromd, wat voor haar toch bijzonder weinig is (ze heeft ooit de berner sennen van mijn broer, 2 keer groter en zwaarder dan zijzelf in 10′ tijd het huis uit gejaagd). Voorlopig spelen ze nog niet echt samen…

Figo is wel iets meer gehavend dan Luca. Verspreid op zijn lichaam staan krabjes en littekens. En zaterdagavond ontdekten we een grote bult op zijn buik. Ik was al behoorlijk in paniek. Het bleek een doorligwonde te zijn, van op de harde beton in Spanje, waarschijnlijk verschillende keren opengegaan, weer geheeld… We moeten er zalf aandoen en dan hopen dat het langzaam geneest, al zal het wellicht nooit nog volledig weggaan…