De windhond, een fenomeen…

Begrijpe wie kan…
De hele winter lang heeft Luca het kou. Ze begint onmiddellijk te rillen als ze buiten komt, dus moet ze haar jas aan, en als het écht koud is ook haar fleece-trui. Als het regent of sneeuwt, kunnen we het gewoon vergeten, dan weigert ze elke stap.
Dus, wij wachten geduldig af tot de lente komt en verwachten beterschap.

Hmmm…

Ondertussen is het lente en zijn de temperaturen zomers, Spaans kortom. Wie loopt er als we gaan wandelen lui naast of achter me aan te sjokken? Juist ja. Noodgedwongen perk ik de wandelingen overdag in tot een kwartiertje en wordt de grote wandeling uitgesteld tot ’s avonds. Wanneer het wat afgekoeld is.

Wie zit er in de winter het eerst van alle honden te beven? Luca. En wie zit er eveneens als eerste te hijgen. Inderdaad, Luca.
Begrijpe wie kan.

Nog zoiets, haar manier van hijgen lijkt helemaal niet op die van andere honden. Geen tong uit de bek en puffen maar, neen. Als ze het een beetje warm heeft, dan doet ze af en toe haar muiltje een klein beetje open. Zo om de 3 passen ofzo, even dat mondje open en weer dicht. Als ze het heel warm heeft, dan houdt ze haar mond de ganse tijd open. Maar nog steeds geen typisch gehijg ofzo, gewoon die mond open…

 

Advertenties

2 gedachten over “De windhond, een fenomeen…

  1. Uitkijken langs wie je passeert! En ’n korte leiband daarmee gecombineerd 😉
    Zo doe ik ‘t, maar dat laatste kind had ik niet gezien, allee z’n ijsje…
    Ook Eiko waagde reeds ’n poging! En de uitbrander die daarop volgde heeft ze denkik onthouden

    Like

  2. Supergevoelig, dat zijn ze.

    Ik merk dat Licia een heel andere hond is dan mijn vorige honden [dat waren Belgische herders]. Ze heeft ook behoorlijk ‘last’ van kuren en buien. En op die momenten delft het vrouwtje het onderspit …
    Dus die last heb ik ervan, zijzelf waarschijnlijk niet 😉

    Like

Reacties zijn gesloten.