Gisterenmiddag ben ik voor het eerst met mijn meute annex roedel annex twee windhonden gaan wandelen langs een van onze normale routes. Tot hiertoe had ik op safe gespeeld en enkel kleine wandelingen gemaakt enkel langs de rustige straatjes. Toch als ik alleen met de bende op stap was.
De wandeling verliep gelukkig vlot. De honden beginnen meer en meer naast elkaar te lopen, en Figo wordt handelbaarder aan de lijn. Hij kijkt veel meer rond dan Luca, waardoor hij vaak verder loopt terwijl hij met zijn kop opzij zit te kijken, waardoor hij soms tegen dingen aansmakt… Een beetje een grote onhandige kerel dus. Maar nu loopt hij toch al iets rustiger aan de lijn, volgt hij meer.
Plots werden we, zoals ook vroeger toen Luca alleen was wel vaker gebeurde, staande gehouden door een bejaarde dame en haar zoon(?). Een van de klassieke vragen “Zijn het er van Mireille”. Absoluut. De mensen waren heel geïnteresseerd, ze wilden weten hoe lang ze er zijn, hoe ze heten, wilden ze eens goed knuffelen, tot groot jolijt van de honden uiteraard. Leuk!
5 minuten later, een klein straatje, 2 meisjes die een foto willen maken van de honden en mij, voor een schoolproject. Why not!

We kwamen thuis, en ik gaf Figo een klein buffelhuidkauwbeentje. Luca kreeg een vegetarisch bot, omdat ze de buffelhuidjes de laatste tijd niet meer opeet en Figo ze dan afpakt. Maar nu spuwde Figo zijn bot uit om meteen dat van Luca af te pakken. Ok, dat was groter, maar wel vegetarisch, en honden zijn toch gek van vlees. Grappig!

Toen we Luca pas hadden, kregen we van familie zo van die hondenspeeltjes. We hadden zelf ook een pluchen eend gespaard met de Woef. Maar Luca is daar allemaal niet in geïnteresseerd. Figo blijkbaar wel. Hij houdt ervan om in die dingen te bijten zodat ze piepen. En op amper EEN dag tijd, heeft hij de pieper van de mooie pluchen eend kapot gekregen. Nu ze niet meer piept, bijt hij er aanzienlijk minder in. In de plek heeft hij nu een plastic kip, en die piept wat zachter, misschien daarmee dat ze ook minder populair is?

Gisterenavond dan. Slapenstijd. Luca kruipt op haar dik hondenkussen om te slapen. Figo heeft nog geen kussen en moet in zijn mand. In plaats daarvan wurmt hij zich op de twee gewone sierkussens die toevallig op de 30 cm ruimte tussen Luca haar hondenbed en de muur liggen. Hij ligt natuurlijk niet goed, staat op, gaat weer liggen, staat op… Ik probeer hem in de mand te lokken, maar hij wil niet. Hij kan daar moeilijk blijven liggen, in dat hoekje! Dus trek ik de kussen zachtjes onder hem vandaag. Waarom Luca schrikt en van haar bed springt. En Figo zich onmiddellijk languit op haar bed installeert. Luukje kijkt heel beteuterd en weet niet wat gedaan. Raar. We hadden verwacht dat ze Figo luid grommend van zijn kussen zou jagen. De hond van mijn ouders durft immers soms niet eens in zijn eigen mand als die te dicht bij die van Luca staat. Maar neen hoor, deze keer doet ze niks, enkel zielig kijken. Mijn wederhelft legt haar tenslotte naast Figo op het kussen. Maar dat lijkt niet te werken, het kussen is net te klein, en het is een berkenschrorskussen; Figo ligt in het midden op het zachte deel en de randen zijn wat harder omdat al de schors daar geduwd wordt. Deze keer schrikt Figo en staat hij op, waarop we Luca aanmoedigen haar plek weer in te nemen. Nu is Figo slimmer en kruipt hij zijn mand in…
Vanmorgen echter als Luca opstaat omdat ze plots moet hoesten, neemt hij wéér haar plekje in. Ik heb Luca dan maar naast me op bed geroepen
J

 

 

Advertenties

3 gedachten over “ 

  1. Best zielig is dat, he, als ze om hun plekje knokken. En degene met de oudste rechten zijn plekje op moet geven … Maar ja, je doet er weinig aan.
    Geweldig dat ze zich laten knuffelen door vreemden. Dat zal nog een hele tijd duren voor Licia zoiets toelaat. Maar als ik het goed begrijp zijn je honden geen van tweeen overdreven bang of getraumatiseerd?

    Like

  2. Neen, geen van beiden is bang. Figo is echt van niks bang, da’s een hele stoere, al staat hij wel vol kleine litteketentjes. Luca is iets sneller onder de indruk, als ze niet zeker is, begint te over haar ganse lijfje te beven, ocharme, maar van mensen is ze nooit bang, eerder van dingen die ze niet kent ofzo…

    Like

  3. krijgt de oudste het leukste plekje!! haha. Bij moeke op bed, hehe.
    Wat fijn van die foto zeg, en wat voor project was dat dan? ALleen over windhonden ofzo? Wat leuk dat je zoveel staande wordt gehouden he. Bij Laika, dat King Charles Spaniel woefie was (en is?) dat ook zo: wat voor ras is dat, en hoe oud is ze, hoe heet ze, blablabla. Ze kunnen er ook nergens mee komen zonder aangesproken te worden. Tis dan ook zo’n lieverdje he.

    Like

Reacties zijn gesloten.