Nog 4 nachtjes slapen…

en dan mogen we Figo gaan ophalen in Aalter. De spanning begint stilaan te stijgen…

Zondag zijn we alvast gaan shoppen. We hebben een mooie plastic mand gekocht (op mijn aandringen een maatje groter dan de rieten mand van Luca; het gaat immers om een reutje en beter te groot dan te klein, zeker voor een windhond, die er zo van houden hun ellenlange poten te strekken) en een zacht kussen.
Figo neemt dan Luca haar leiband over, aangezien die beveiligd is met 2 musketons en Luca zelden of nooit trekt (eigenlijk alleen wanneer ze konijntjes ziet…). Voor Luca hebben we een nieuwe leiband gekocht, eigenlijk gewoon weer dezelfde, in een ander kleurtje.

Een halsband kopen we op de adoptiedag, ofwel krijgt hij die van Luca. Luca zelf kan hem toch niet dragen, de naden van de versiering schuren de haartjes in haar halsje eraf, we moeten daar eens dringend iets aan doen. Een warme winterkas kopen we ook ter plaatse, of bestellen we eens op het net, hij zal ze de eerste maanden toch niet nodig hebben.

Koekjes en knaagbotjes hebben we in voorraad, de eetbak moet maar gedeeld worden, net zoals de borstel. Het zou fijn zijn als Luca ook haar bed zou willen delen, aangezien het een erg duur bed is, en ik het niet zie zitten meteen nog zo een te kopen (geen echt bed uiteraard, maar een heel groot hondenkussen gevuld met berkenschors). Het is trouwens groot genoeg. Ik vermoed alleen dat ze te dominant zal zijn. Nu ja, geen probleem, dan nemen we de mand wel mee naar boven als we gaan slapen, zo ging het met Luca ook.

De grote dag zelf dan, ik plan tegen 16u in Aalter te raken. Laat, maar toch nog vroeger dan ik gevreesd had…

Tot dan ga ik hier niks meer kunnen posten, even paar daagjes internetloos, maar vanaf zaterdag of zondag kan je je hier aan een massa foto’s verwachten van onze nieuwe jongen, aangezien de digitale camera zeker zal meegaan zaterdag…
Denk een aan ons, het zullen nog spannende dagen worden… Ben erg benieuwd om te zien hoe de aanpassing deze keer zal gaan. Even vlot als Luca, lijkt me onmogelijk, het zal afwachten zijn…

De windhond, een fenomeen…

Begrijpe wie kan…
De hele winter lang heeft Luca het kou. Ze begint onmiddellijk te rillen als ze buiten komt, dus moet ze haar jas aan, en als het écht koud is ook haar fleece-trui. Als het regent of sneeuwt, kunnen we het gewoon vergeten, dan weigert ze elke stap.
Dus, wij wachten geduldig af tot de lente komt en verwachten beterschap.

Hmmm…

Ondertussen is het lente en zijn de temperaturen zomers, Spaans kortom. Wie loopt er als we gaan wandelen lui naast of achter me aan te sjokken? Juist ja. Noodgedwongen perk ik de wandelingen overdag in tot een kwartiertje en wordt de grote wandeling uitgesteld tot ’s avonds. Wanneer het wat afgekoeld is.

Wie zit er in de winter het eerst van alle honden te beven? Luca. En wie zit er eveneens als eerste te hijgen. Inderdaad, Luca.
Begrijpe wie kan.

Nog zoiets, haar manier van hijgen lijkt helemaal niet op die van andere honden. Geen tong uit de bek en puffen maar, neen. Als ze het een beetje warm heeft, dan doet ze af en toe haar muiltje een klein beetje open. Zo om de 3 passen ofzo, even dat mondje open en weer dicht. Als ze het heel warm heeft, dan houdt ze haar mond de ganse tijd open. Maar nog steeds geen typisch gehijg ofzo, gewoon die mond open…