GINB Restautantdag Diepenbeek 25/06/06

Vorige zondag trokken wij, mijn ouders en onze twee galgo’s naar de jaarlijkse restaurantdag van de vzw Greyhounds In Nood te Diepenbeek. Eerst ’s morgens vroeg thuis vertrokken, langs mijn ouders, die toch ongeveer in de richting wonen, daar overgestapt in hun auto waardoor we dus met 2 mensen en 2 honden op de achterbak kwamen te zitten. Gelukkig dat het maar een half uurtje meer rijden was!

Ginds zag je al van ver waar het te doen was; je zag windhonden rennen over het veld, uitgelaten spelen, hopen en hopen mooie windhonden.
Eerst hebben we een hapje gegeten, terwijl de honden vrolijk kennismaakten met de andere honden in de buurt, de mensen en de kinderen. In het begin piepten ze wel wat, en Luca moest natuurlijk een beetje beven (doet ze altijd wanneer ze zich ergens zenuwachtig over maakt) maar na 5 minuutjes waren ze op hun gemak en gingen ze braaf neerliggen.

Na het eten gingen ik, mijn wederhelft en mijn pa wandelen, de tocht van 8km. Mijn ma is helaas nog steeds aan het revalideren van haar voetoperatie en kon dus helaas niet mee. Onderweg kwamen we niet veel volk tegen, blijkbaar hadden de meeste mensen gekozen voor de kleinere tocht van 4.5 km? Het was alleszins een heel mooie wandeling: de zon scheen, en Limburg bewees eens te meer de groenste provincie te zijn. De wandeling ging door bosjes, door velden, langs een kasteel, everzwijntjes, koeien, echt zalig. Luca was, ondanks de temperatuur, ongelofelijk in vorm. Ze liep de ganse tocht op kop aan een hels tempo, haar oortjes helemaal in jacht-modus. En dat terwijl ze met vergelijkbare temperatuur in de stad al na 10 minuten als een oude hond begint te sloffen…
Na anderhalf uur stevig doorstappen kwamen we terug aan het terrein en waren een stukje taart en een drankje meer dan verdiend. Ook de honden kregen uiteraard een snoepje, en Figo mocht zijn nieuwe tassel aanpassen die mijn ma ondertussen voor hem had gekocht.


Plots stonden er drie dames, 3 galgo’s en 2 greyhounds aan ons tafeltje, mensen van het GINB-forum; super om eindelijk eens iedereen in het echt te zien . Helaas gingen ze blijkbaar al naar huis en konden we niet echt lang praten.

Kort daarna zijn wij ook vertrokken, er was immers onweer voorspeld en de lucht begon steeds grauwer te worden. Maar het was een absoluut zalige dag. Heb enorm genoten om al die mooie, gelukkige windhonden en dito baasjes te zien, echt super om onder gelijkgestemden te zijn…
En een dikke pluim voor de organisatie die zorgde voor een vlekkeloos verlopende dag!

Advertenties

 

Morgen is het weer een grote dag voor tal van adoptie-ouders, 64 hondjes zullen door hun nieuwe baasjes afgehaald worden in Aalter. Wij zullen er deze keer natuurlijk niet bij zijn, we hebben de handen vol aan onze twee windhonden, maar ik kan me de zenuwen bij de mensen die er wel bij zullen zijn, helemaal voorstellen…
Zondag dan is het restaurantdag vanGreyhounds In Nood in Diepenbeek, en daar zullen we wel bij zijn, mét onze twee schatten natuurlijk en ook mijn ouders zullen van de partij zijn…

Ondertussen heeft mijn wederhelft op het internet een website gevonden van een gezin met choco-labbies, en volgens hen betekent Figo in het Italiaans knapperd, of bink. Hij heeft zijn naam dus niet gestolen . Volgens een vertaaltoepassing op het net is het anders gewoon portugees voor vijg… En zo noemen we hem ook wel eens, onze vijg…

6u alleen thuis geweest!


Zondag zijn de honden voor het eerst 6u alleen geweest. Tot hiertoe waren ze nooit meer dan 3u alleen, dus het gaat hier om een ware verdubbeling…

Reden was een lange buitenrit met de paarden. Die stond gepland om 14u en zou zo’n 3 uur duren, dus het leek ons een goeie gelegenheid om de honden nog eens te testen in het alleen-thuis-blijven. Natuurlijk liep de hele bedoening gigantisch uit, om 13u40 zijn we thuis vetrokken, maar eer al de anderen waren toegekomen en al de paarden correct waren opgezadeld, de picknick was ingepakt en de zonnebrandcrème gesmeerd was het al na 15u. De tocht op zich heeft dan dikke 4 uur geduurd, en daarna moesten de paarden afgekoeld met een natte handdoek en weer naar de wei gebracht. Kortom, het was 19u40 eer de baasjes compleet uitgeput weer thuis kwamen, een beetje bezorgd om wat ze daar zouden aantreffen…

Dat viel gelukkig reuze mee. De twee honden lagen broederlijk naast elkaar in de zetel (dat was nog niet vaak gebeurd, meestal eist een van beiden de zetel op). Het zetelkussen lag op de vloer en er lagen nog een paar papiertjes, maar er was niets vernield of aangevreten. Het enige was een klein plasje op de grond, we weten natuurlijk niet van wie. Maar daar kunnen we echt niet boos om zijn. Missie geslaagd dus!

Onzindelijkheid en afgescheurde nageltjes

Vorige zondag was het verrassingsverjaardagsfeestje voor mijn pa. Naast mijn tante en oma, ouders, broer en schoonzus en wij waren er ook 4 honden van de partij: onze 2 hoogpoters, de labrador van mijn ouders en Yessi, de berner sennen van mijn broer. Het was de eerste kennismaking tussen Figo en Yessi, maar aangezien het stikheet was, hielden alle honden zich onverwacht kalm en braaf. Toch gebeurde er iets anders onverwacht: Figo die zijn poot ophief om een plasje te doen tegen een voetbankje met kussen op. Later op de avond deed hij hetzelde toen Luca een plasje deed, met als gevolg dat hij Luca haar schouder nat was. Bizar! Zo’n gedrag hadden we nog nooit gezien van hem…
Helaas is het hier niet bij gebleven. Op maandag heeft hij ook 2 keer in de living tegen de tafel van mijn ouders geplast. Toen mijn pa zich de tweede keer boos maakte, is hij de trap op gevlucht op mijn vroegere slaapkamer te gaan bevuilen! We konden het niet geloven!
Gelukkig is het daar gestopt. Sindsdien heeft hij niks meer gedaan. En ook daarvoor heeft hij nooit in huis gepast of zelfs maar aanstalten gemaakt. We waren verbijsterd. Ik wil vooral weten waarom hij dat ineens deed. Wou hij ‘zijn’ territorium (hij verblijft zo’n 2 dagen per week bij mijn ouders als ik lange uren moet werken) verdedigen tegen die vreemde hond? Zocht hij aandacht? Ik weet het niet… Was behoorlijk geschrokken en teleurgesteld, dat wel…

In het begin van de week heeft Luca tijdens een van de superwilde speelsessies met Figo haar wolfsklauwtje pijn gedaan. Ze piepte, en likte die avond en de volgende morgen haar pootje. Toen ontdekten we de wonde: het klauwtje was half afgescheurd en het vlees errond was dik en erg pijnlijk. Als we de wonde wilde verzorgen, begon Luca heel erg luid en oh zo klaaglijk te piepen… Het leek dan beter te gaan, maar eergisterennacht heeft ze ’s nachts een keer of 5 erg lang gehuild. Ik schoot telkens wakker, en raakte helemaal in paniek. Ik kan er echt niet tegen als er een van mijn hondjes pijn lijdt. Dus is mijn wederhelft er gisteren mee naar de dierenarts geweest, en die heeft het loszittende nageltje uitgetrokken. Ondertussen heeft ze niet meer gepiept, een hele opluchting dus!

Pitten verteren niet

Maandag (feestdag) heeft Figo ons op een originele manier gewekt. Plots begon hij ’s morgens te kokhalzen, gevolgd door de onvermijdelijke plas maaginhoud. Ik probeerde hem nog de slaapkamer uit te krijgen (ons arm parket), maar helaas, het was al te laat… In het plasje troffen we de pit van een nectarine aan die 2 avonden ervoor plots op mysterieuze wijze van mijn bord verdwenen was. Ik had uiteraard beter moeten weten en de pit meteen in de vuilbak gooien, want blijkbaar kon Figo niets weerstaan.
Al bij al ben ik wel blij dat het ding eruit is.

Recente observaties: waar Luca vroeger tegen 99% van de honden vriendelijk was, en uiterst voorspelbaar in haar reactie (enkel grommen tegen een hond die te opdringerig is, bijvoorbeeld een puppy, een dominante hond) is ze de laatste weken helaas een stuk onvoorspelbaarder. Al enkele keren heeft ze zonder voor ons zichtbare reden gegromd of uitgehaald naar een andere hond op straat. Voelt ze zich sterk nu ze de grote Figo als versterking heeft? Ik weet het niet…

Ondertussen is ze iets aanhankelijker met Figo. Vanmorgen lagen ze zowaar even naast elkaar op bed, en legde ze een minuut haar hoofd bovenop zijn nek. Wanneer hij echter teveel begon te wroeten en zijn hoofd op het hare legde, was het weer snel gedaan, dan draaide ze zoals we van haar gewend zijn haar hoofd ver van het zijne. Helemaal op 1 hoopje liggen zoals je sommige galgo’s ziet doen (een kluwen van poten en staarten) zit er hier voorlopig niet in…

Net terug van een wandeling, maar een korte wandeling, want alhoewel ze stonden te trippelen om te vertrekken, bleek het buiten véél te warm…

 

3u15 alleen!

Vandaag mochten de honden voor het eerst langer dan een half uur alleen blijven. We gingen naar de opendeurdag van een bio-dynamische boerderij in de buurt, en de honden meenemen was vast niet zo’n goed idee. Dus na een extra lange wandelbeurt vanochtend vertrokken we kort na de middag zonder de honden…

Dat bezoek liep gigantisch uit, en daardoor was het meer dan 3 u later eer we terugkwamen. We troffen de honden vredig, maar dolenthousiast aan. De eerste keer dat Figo opsprong en zo hard kwispelde! Binnen gelukkig geen rampen of vernielingen. Ik ben zo ongelofelijk trots op ze!!!