Eerste keer op de losloopweide

Foto: Figo en Luca achtervolgen Zoë de arme whippet

Onze twee galgo’s hebben eigenlijk nog nooit losgelopen. Tenzij in de tuin van mijn ouders en schoonouders waar ze van de leiband kunnen om te crossen en spelen. Ik heb voor de komst van Luca al de adressen van de losloopweides in de buurt opgezocht, maar we waren er nog nooit geraakt.

Vorige week dan was er sprake van een losloopweide bij ons in de buurt die wel goed zou zijn, en werd er met een paar mensen van het GINB-forum afgesproken. Zaterdagnamiddag zouden we eens samenkomen op de weide zodat onze windhonden samen kunnen rennen.
Helaas voorspelden ze rotweer, dus het leek erop dat onze leuke plannetjes letterlijk in het water zouden vallen. Maar ’s ochtend scheen plots de zon…

Toen we iets voor 16u vertrokken, begon het natuurlijk net te regenen, maar de regen heeft niet doorgezet en het klaarde meteen weer op. We vonden de losloopweide gemakkelijk; toen we er voorbij reden zagen we meteen een aantal langpotertjes spelen. Ik werd er op slag super goed gezind van, en kon niet wachten om met onze twee juweeltjes het gezelschap te vervoegen.

In het begin werd er wat verkend, geblaft, gesnuffeld en was er weinig beweging in de hondjes te krijgen. Tot F toekwam, die naast een galgo ook een whippet heeft. Als was het op voorhand zo afgesproken, gingen alle galgo’s al razenden achter de kleine whippet aan, met luid geblaf en soms een grommetje… Op den duur stond de whippet helemaal in een hoekje gedrumd door al dat grote geweld. Enige oplossing was het arme dier op schoot nemen, maar dan was blijkbaar ook de renmicrobe uit de rest van de honden verdwenen.
We probeerden ze weer in gang te krijgen door er zelf wat achter te zitten, maar dat hielp slechts tijdelijk. Uiteindelijk was het onze Figo die de boel weer in gang stak… Hij ging de andere honden uitdagen, ze kwamen allemaal achter hem aan gecrost en zo hebben ze een aantal toertjes doorheen de losloopweide gemaakt. Schitterend om te zien. Figo is zo groot en snel dat we hem nog nooit echt op zijn snelst hebben zien lopen (zijn turbo aanzetten, zeggen wij), maar gisteren tussen de andere honden was hij wel eens aan het racen. Hij moest wel. Zijn ganse lichaamshouding veranderde, en eindelijk zagen we hem crossen. Zalig… En kers op de taart, hij was duidelijk de snelste van de troep, de andere windhonden konden hem maar niet bijbenen…

Advertenties

Oproep om de greyhound petitie van RSPCA te ondertekenen


Help all racing greyhounds and sign the petition today!

The RSPCA is calling for a better life for all racing greyhounds. Each year at least 10,000 greyhounds are retired from racing. The fate of many greyhounds is unknown and huge numbers ‘disappear’. The greyhound racing industry must reveal the true extent of the problem.

Racing greyhounds may face a number of welfare problems during their lives including:

  • Over breeding of greyhounds leading to thousands of unwanted dogs
  • Injury caused by inappropriate track surfaces and design
  • Being abandoned and killed when they don’t make the grade because they are unsuitable for racing

    Sign the petition now! Ask the Government to introduce regulation to protect the welfare of all racing greyhounds throughout their lives.


    Met dank aan Linda en Viv

  • pups

    Er zijn weer puppies ter adoptie bij Greyhounds In Nood. Waar er vroeger nooit pups waren, zijn er tegenwoordig constant. Zwangere teefjes worden gewoon gedumpt en komen zo in de refuges terecht…

    Ik heb gezworen het bij twee honden te houden, maar als ik die snoetjes zie, dan begint mijn hart weer te bloeden. Elke keer dat ik naar de site klik, een beetje meer. Nu is het Porthos die mijn hart gestolen heeft, een reutje van amper 8 weken. Nu ja, wie weet is hij terwijl ik dit schrijf al geadopteerd, puppies worden doorgaans binnen de paar dagen wel geadopteerd, niemand kan weerstaan aan de schattige snoetjes…

    Ik zal mezelf maar eens streng toespreken en mezelf eraan herinneren dat onze situatie niet geschikt is voor een jong windhondje zeker? Al zou ik veel geven om er eentje in mijn armen te kunnen sluiten…

    Hondsdolle dag te Beervelde, 6/8/06

     

    Zondagnamiddag trokken we met onze twee galgo’s naar de hondsdolle dag in Beervelde. Mooi weer, een groot domein waar heel erg veel te doen was en vooral heel, heel, héél veel honden. Waaronder ook een heleboel geadopteerde Spaanse windhonden, en standjes van diverse organisaties. Figo en Luca keken naar en snuffelden aan een heleboel andere voervoeters, zelfs aan een mini-versie van Figo, een 15 maand oude galgo-pup. Schrokken die trotse eigenaars even toen ze zagen hoe groot hun kleine spruit wel kan worden (Figo meet 72cm schoft…). Verder enkele mensen gezien van de diverse windhondenfora, en vooral veel mensen vermoedelijk herkend maar wegens niet zeker toch maar geen hallo gezegd…
    Activiteiten hebben we helaas niet meegedaan, er bleek weinig geschikt voor onze windhonden. En de halsband waar we naar op zoek waren, ook al niet gevonden. Na 3 uur ronddolen waren we behoorlijk moe. Maar het was zeker de moeite waard!
    Leuke foto’s van de dag (ook van onze twee kanjers) kan je bij Linda vinden.

    Puppies op tv

    Eergisteren, een hondenprogramma op Canvas. Een labradorteefje bevalt van een heel nestje schattige puppies, die het onmiddellijk op een piepen zetten. Luca, die normaal wel de oortjes spitst bij hondengeluiden op tv, maar verder niks, gaat als een gek op zoek. Blijkbaar herkent ze puppie-geluidjes!
    Figo daarentegen, als een echte vent, reageert niet…