Strandwandeling GINB: na de foto’s het verhaal

Tegen 11u kwamen we reeds aan in Oostduinkerke, een vol uur voor de keuken openging en de vrije wandeling begon. Ik dacht dat er nog geen volk zou zijn, maar daar had ik me dus in vergist. Toen we uit de auto stapten, zagen we al snel overal andere windhonden. Waarop Luca en Figo meteen begonnen te piepen. Dat doen ze altijd als ze andere honden zien, zeker windhonden… Gelukkig hield het piepen na een half uurtje op.

We beklommen snel de grote duin, waarbij Luca me bij het afdalen bijna op mijn gezicht deed gaan. Luca leek wel een andere hond. Waar ze bij ons thuis in de winter eerder depressief achter ons aan sjokt als we gaan wandelen (het is haar dan te koud of te nat) sleurde ze nu als gek aan haar riem, haar start triomfantelijk de lucht in en maar kwispelen. Ze is de ganse dag door onvoorstelbaar actief geweest, daar waar ze anders 22u/dag slaapt… Ook Figo genoot van al de andere honden en mensen, maar die doet dat eigenlijk altijd, dus daar was er niks nieuws…

Om 12u schoven we aan voor een heerlijk bord spaghetti. Alhoewel er meer dan 600 mensen en waarschijnlijk ook meer dan 100 wind-(en andere) honden aanwezig waren, verliep alles vlekkeloos. Er werd bijna niet geblaft, niks stuk gemaakt, geen gedoe. Alle honden waren vriendelijk voor elkaar en voor de mensen. Ook onze twee gedroegen zich voorbeeldig. Luca trok zicht meestal terug achter mij, Figo vatte post in het gangpad om alles en iedereen te besnuffelen. Vooral de achterwerkjes van alle honden. Luca kwam zo nu en dan eens assisteren in dat snuffelen, maar slaagde er vooral ook in om bij de mensen die in onze buurt zaten koekjes te gaan afbedelen… Schaamteloos als ze is gaat ze daar dan gewoon naast zitten, alsof ze daar thuishoort, haar meest lieve en tegelijk zielige gezicht op… Altijd prijs!

Grappig waren de momenten dat Figo bovenop een andere hond stond (die hond zat onder zijn buik dus) en toen Luca ongegeneerd onder een andere mevrouw haar stoel was gekropen en haar kopje erg grappig van onder die stoel weer tevoorschijn kwam.

Om 13u30 begon de geleide wandeling. Een grote groep vertrok voor een tocht door de straten, de duinen en over het strand. Alhoewel ik had gezegd dat onze twee honden nooit los mogen in een niet omheinde zone, drong mijn lief nogmaals aan om Luca eens los te laten op het strand, ze zou heus niet ver weggaan. Toen ik de andere honden tegen hoge snelheid over het strand zag razen, gaf ik toe, en maakten we Luca haar leiband los. Onmiddellijk stoof ze weg, recht naar de groep spelende honden een heel eind verder op het strand. Ze crosstte van voor naar achter, van links naar rechts, en had duidelijk de tijd van haar leven. Figo keek even beteuterd, maar legde zich dan toch neer bij zijn lot. Hij mag echt niet los, hij is veel te snel en te nieuwsgierig, en komt niet als we hem roepen. God weet waar hij zou eindigen als we hem zouden loslaten.
Luca raasde vijf minuten zoals het een hazewind betaamt, alle snelheidsrecords brekend, en liet zich dan gelukkig weer aanlijnen. Moe maar ongelofelijk tevreden dronken we nog een koffietje en keerden we weer huiswaarts.

Het was een supertoffe dag, waarbij de sfeer echt supergoed zat, zowel tussen de mensen als tussen de honden. Ik kijk al uit naar de volgende wandeling!

20070128_0043web

Advertenties

Strandwandeling Greyhounds In Nood Belgium, Oostduinkerke 28/01/2007

20070128_0016web

Voor de start…
20070128_0019web

Naast galgo’s en greyhounds waren ook enkele whippets van de partij…
20070128_0020web

De honden houden elkaar in de gaten…
20070128_0027web

De groep was weer bijzonder groot
20070128_0031web

Een strand vol windhonden.
20070128_0038web

Luca mag voor het eerst los en geniet er tenvolle van
20070128_0039web

Do you like my tight sweater?

20070125_0018uweb

Het vriest buiten, dus is een trui of een jas geen overbodige luxe. Zeker niet voor Luca, die op sommige plekken zo goed als kaal is en uit haar velletje dreigt te bibberen bij deze winterse temperaturen.
Maar geen nood, want mijn schoonouders hebben een trui meegebracht voor haar. Helemaal uit Bolivië, waar ze december 2006 op vakantie waren.
Helaas is haar trui wat te klein, waardoor ze hem niet graag draagt. Die moet dus wat versteld worden. Maar geen nood, ondertussen heeft ze gewoon de trui van Figo aangeslagen, zoals je op de foto kan zien. Figo heeft immers een dikkere vacht en is een stuk beter bestand tegen de kou dan Luca…
Luca heeft trouwens nog een andere fleece trui (een voor kindjes) én een mooie jas…

Uitbreiding in de galgo-clan?

Ik heb een uurtje geleden een adoptieaanvraag doorgemaild. Spannend!!!! Nu is het dus bang afwachten of de uitgekozen galgo nog beschikbaar is…
Het is niet voor mij hoor. Ik zou drie galgo’s nog zien zitten, maar mijn wederhelft heeft daar een licht andere mening over. Dus heb ik mijn peilen op mijn ouders gericht!
Mijn pa spreekt al maanden over het adopteren van een Spaanse windhond, en twee weken geleden heb ik de boel wat in een stroomversnelling gebracht door hem foto’s voor te schotelen door honden die ter adoptie stonden. Na een avond discussiëren heeft mijn ma, die enkele praktische bezwaren had, dan gebeld, maar de bloedmooie reu Tuareg bleek al aan een ander gezin beloofd.

Gisteren stonden er echter weer nieuwe honden op de site van Greyhounds in Nood en dus heb ik naar mijn ouders gebeld om te horen of ze interesse hadden. Ja dus. Gisterenavond heb ik hen dan weer een selectie laten zien, en ze hebben een teefje uitgekozen, Lisa. Nu ben ik dus aan het afwachten, en ik ben al bijna even nerveus dan toen het over mijn eigen honden ging…

Een nieuwe telg?

Wie trieste dingen wil lezen, moet eens naar de website van Greyhounds In Nood Belgium surfen en dan doorklikken naar de Spanje Update. Hartverscheurend. Misschien kan het hondenliefhebbers aanzetten om zo een spaans sukkelaartje van een gewisse dood te redden door het in huis te halen…

Zelf heb ik ondertussen mijn pa helemaal overtuigd. Het idee zit nu al maanden in zijn hoofd te rijpen. Hij past geregeld op Luca en Figo als ik ga werken, ik geef hem lectuur over de greyhounds en de gango’s, en zo is hij langzaam maar zeker zelf overtuigd geraakt. Helaas is mijn moeder iemand die meer naar praktische bezwaren luistert op dit vlak, en houdt zij de boot af. Anders liep er in onze familie nu al een derde galgo rond, daar ben ik zeker van.

Gisteren nog eens een ultiem charmeoffensief ingezet en enkele foto’s van de site met te adopteren honden afgedrukt. Mijn pa viel als een blok voor dezelfde hond als ik, Tuareg, een reu van amper 1 jaar oud, met licht ruwhaar en een open blik. Nu konden we met twee inpraten op mijn arme mama, die na een dag toch bezweek onder onze emotionele druk. Mijn ma dus gebeld, maar helaas, de mooie, mooie, heel mooie Tuareg bleek al beloofd aan een ander gezin. Heel spijtig, maar zo is er weer een stap gezet, en komt de dag dat mijn ouders hun eigen windekind mogen verwelkomen weer een pak dichterbij. En dat is een erg goeie zaak. Want honderden arme honden wachten op zo’n redding…

ginb

Complexe Luca

Luca is een verwend nestje. Ze lijkt vaak zo teer, zo breekbaar, neurotisch en geremd dat je je uiterste best wil doen om dat arme, getraumatiseerde hondje uit Spanje een nieuw, goed leven te bezorgen, zonder leed en pijn. Maar Luca is een bijzonder moeilijk hondje om te plezieren. Meestal observeert ze de wereld vanuit haar veilige mandje. Zoals op kerst, de drie andere honden drentelden vrolijk door het huis, alles en iedereen begroetend/irriterend, maar niet zij. Zij trok zich terug in haar veilige mand in de keuken en kwam er enkel uit als er eten op tafel stond. Haar bizarre gedrag is dus de reden dat we haar niets willen/kunnen ontzeggen. En Luca kan bijzonder goed duidelijk maken wat ze wil. Zo komt ze naast mij staan als ik achter de pc zit, klaaglijk piepend, en dat stopt niet tot ik haar mandje langs de pc heb neergezet. Wanneer ik dan ’s avonds in de sofa tv ga kijken, doet zich het omgekeerde voor. Of als er ergens in huis een straaltje zon is, dan gaat ze daar in staan en kijkt dan beurtelings naar ons en naar haar mand. Tot we hare hoogheid haar mand in het zonnetje neerpoten.

De laatste maanden is er de gewoonte ontstaan om de ochtendplas in het stadspark te doen, hier tien minuutjes vandaag. Vandaag echter ben ik ziek, dus ik wil het wandelen zo kort mogelijk houden. Gisteren had Luca dan ook braaf haar ding gedaan op het graspleintje aan het einde van de straat. Niet vandaag echter. Ik ben dat pleintje zo’n vijftien keer over en weer gelopen, in alle mogelijke richtingen, ondertussen Luca aan het aanmoedigen om te plassen (zal mijn imago weer deugd gedaan hebben trouwens), maar ze weigerde. Ik heb TWINTIG MINUTEN over dat miezerige, modderige pleintje gelopen, maar ze wou niets doen, enkel richting huis stappen. Toch was ik vastbesloten haar niet toe te geven, en uiteindelijk heb ik toch mijn slag thuisgehaald en heeft ze een plas gedaan.
Maar op die tijd was ik dus ook makkelijk tot aan het park en terug geraakt, waar zonder protest wordt geplast…
Zucht…

20061104_0043web