Superhond 2007

Hier schrijven Luca en Figo, ook wel bekend als het Verenigd Gild der Galgo’s. Gisteren keken wij met onze baasjes naar een tvprogramma over superhonden. Samen met de baasjes in een tweezit zitten, daar moet je op zich al een superhond voor zijn. Of een super-opvouwbare hond…

Wij willen bij deze duidelijk stellen dat wij het oneens zijn met de keuzes van de jury. Wij hebben immers amper windhonden gezien in deze competitie. Hier en daar een Italiaantje (dat bijzonder leuk werd heen en weer geworpen, dat wel, een mooie demonstratie van de windhonden-verstijvings-kunst), maar verder weinig te melden. Wel een overvloed aan kleine honden. “Kleine honden zijn in”, wist de presentatrice dan te zeggen. Ook hierover willen wij klaar en duidelijk ons ongenoegen uiten. De vierpotige ratjes die daar in beeld kwamen, kunnen slechts met veel goede wil nog de titel ‘hond’ krijgen volgens ons. Chihuaha’s… Laat ons niet lachen…

Bij deze willen wij dus de aandacht vestigen op de windhonden, en op het edele ras der galgo’s meer in het bijzonder. Wij zijn niet alleen by far de mooiste en de slimste, maar gewoon de beste…

Zou zouden wij volgende intelligente truuks kunnen demonstreren…

Luca: tussen de baasjes slapen onder het donsdeken de ganse nacht lang, in de zetel zitten naast de baasjes, bijzonder hard rennen, een pootje geven,…

Figo: naast de baasjes in de zetel zitten, pootjes geven, dansen met de baasjes, andere honden hun mand afpakken, sneller lopen dan om het even welke andere hond, plassen tegen alles wat los of vastzit, zingen, kusjes geven, hilarisch op foto staan,…

Advertenties

Onfortuinlijke tijden op de losloopwei

Vandaag hadden we met een heleboel andere windhonden en windhondenbaasjes afgesproken aan een nieuwe losloopweide. Ook al viel de regen met bakken uit de lucht, toch kwam iedereen opdagen. Na een tijdje wachten op de parking tot iedereen er was, mezelf afvragend waarom ik toch regenjas noch paraplu bij had, vertrokken we naar de weide.

De honden gingen van de leiband, en stoven er allemaal opgewonden vandoor. Figo nam meteen de leiding en liet de andere honden makkelijk achter zich… Ik vermoed dat er weinigen hem kunnen kloppen. Maar ook Luca genoot met volle teugen. Wanneer we enkel met hen twee naar de losloopweide gaan, of op bezoek zijn bij mijn ouders of schoonouders, dan wil enkel Figo crossen. Luca staat dan zielig in een hoekje en doet helemaal niets. Maar wanneer er andere windhonden bij zijn, dan verandert ze in een compleet ander hondje. Staart als een vlag fier de lucht in, en maar hollen. Je ziet het geluk dan op dat kleine gezichtje…

Na een paar snauwen met andere reutjes, was de lol er voor Figo precies al af. Hij is niet bepaald moedig, en kiest nogal snel het hazenpad als hij niet zeker is van de situatie. Plots zagen we Luca manken. Helemaal zielig stak ze een voor een haar pootjes in de lucht, onder een klaaglijk gepiep. Volgens een ander windhondenbaasje lag het aan de netels op de losloopweide. In elk geval, Luca werd met de seconde zieliger. Ze ging zelfs in de modder liggen, iets wat ze onder normale omstandigheden NOOIT zal doen…
Toen er ook nog eens een lelijk gevecht ontstond tussen een arme, weerloze teckel en een windhond was de lol er wel af, en zijn we maar naar huis gegaan.

Eens thuis kroop Luca in de mand, en gaf enkele hartverscheurende pijnkreten… We hebben haar onder een fleece dekentje gestopt omdat ze zat te bibberen, zo zielig was ze. Na een kwartiertje begon ze te kalmeren, en heeft ze nog een half uur haar pootjes zitten wassen. Zoals je in het filmpje hieronder kan zien…http://s24.photobucket.com/player.swf?file=http://vid24.photobucket.com/albums/c6/Josiesdiary/20070224_0019.flv

Adoptiedag Lisa ligt vast

Vanmorgen na een lange ochtendwandeling met mijn eigen twee langpotertjes de pc aangezet. Er stond een mail te blinken van Greyhounds In Nood! Eigenlijk bestemd voor mijn ouders, maar aangezien zij geen internet hebben thuis, fungeer ik zowat als tussenpersoon.

In de mail stond de datum van de adoptiedag te lezen, 10 maart, minder dan een maand dus nog. Meteen de telefoon gepakt en het blijde nieuws doorgebeld naar mijn ouders. Alhoewel mijn moeder initieel niet stond te springen om een tweede hond in huis te halen, was ook zij nu behoorlijk enthousiast. Ze moest alles weten, en gaan in de komende weken ook alvast een leiband en een mand/hondenkussen kopen. De halsband en de jas kunnen ze ter plekke krijgen op de adoptiedag.

Super, ik leef zo hard mee, het lijkt wel of ik zelf een derde hondje in huis haal!

Etiquette en gezond verstand bij hondenbaases, of beter, het gebrek eraan

Mijn rechterhand voelt rauw en pijnlijk. Oorzaak: de leiband van Figo. Toch kan Figo er eigenlijk niet aan doen, hij heeft zich niet misdragen. Feitelijke oorzaak: de zwarte hond die losliep in het park. Al kan die hond er op zijn beurt ook weer niet écht aan doen. Grote oorzaak dus: de eigenares van die hond.

Wanneer je een hond hebt, dan zorg je ervoor dat je andere mensen niet hindert. Je houdt je hond aan de lijn. Tenzij je een hond hebt die kan loslopen zonder ook maar een keer over de schreef te gaan: een hond die niet naar andere honden toeloopt, die niet onder de auto’s loopt, die mensen het eten niet uit de handen grist. Ze bestaan, die honden. Maar ze zijn zeldzaam. Zo’n hond vergt immers een doorgedreven gehoorzaamheidstraining én een volgzaam karakter.
Dus, als je hond niet zo’n heilige is, dan zet je hem aan de leiband als je andere honden tegenkomt. Het is immers écht not done om je hond als een ongeleid projectiel zomaar op andere honden te laten afsprinten en die daar dan vijf volle minuten onbegeleid achter te laten, die andere honden en mensen erg veel last berokkenend. Je weet immers niet of die andere hondeneigenaars er wel mee opgezet zijn dat jouw beest daar aangezet komt, ze kunnen immers een angstige hond bijhebben, een zieke hond, een loopse hond of een agressieve hond.
Mensen redeneren vaak “Mijn hond mag los, want die bijt niet”. So what. Misschien bijt de aangelijnde hond wél. En als dat zo is, kan je die niets verwijten, want die is mooi aangelijnd en zijn baasjes doen het nodige om ongelukken te vermijden.

Vanmorgen dus, het park, de tweede keer dat ik die vrouw en haar zwarte hond tegenkwam, de tweede keer dat ze me dikke vijf minuten ophoudt omdat ze wel roept op haar hond, die haar straal negeert. Omdat ze geen haast maakt om haar hond te komen halen, maar rustig aan de andere kant van het park blijft staan. Omdat ze zelfs met eten haar hond niet kan lokken. Omdat, wanneer ze dan toch eindelijk haar hond komt halen, die compleet ongehoorzaam is en mij en mijn honden blijft lastigvallen.
Op de koop toe behandelt het mens mij als de crimineel. “Waarom mogen ze niet los, ze zouden zo graag spelen”. Waarom mogen mijn honden niet los? Ik vraag me eerlijk gezegd af waarom de hare wél los mag. Daar komen gegarandeerd nog eens ongelukken van.

Wel, mijn honden mogen niet los omdat windhonden wettelijk gezien niet los mogen. Bovendien raadt iedereen af om ze los te laten: het zijn zichtjagers, dus stel dat ze iets van ‘wild’ zien als ze loslopen (een huiskat is ook al goed, of een duif), dan gaan ze erachter aan, en dan negeren ze al de rest. En aangezien de makkelijk de 50km/u halen, zijn ze buiten gehoors- en gezichtsafstand voor je het weet.
Elke keer als er nieuwe Spaanse windhonden uit Spanje aankomen, zijn er wel die losraken, en die een snelle door sterven onder een auto, of een trage dood door bevriezing, uithongering ergens in de natuur. En ik zie mijn honden véél te graag om ze aan dat lot over te laten.
Bovendien is er nog werk aan de winkel qua gehoorzaamheid. Ik kén mijn honden, en ik wéét dat het beter is om ze niet los te laten. Tenzij op een omheind terrein.

Ik ben het dus meer dan beu dat ik mij moet verantwoorden voor iemand die zelf alle regels met voeten treedt. Haar hond besprong de arme Figo, maar zij was zelfs niet in de buurt om in te grijpen, zij was het park al uit. Zij veegt er haar *** aan, en ik mag het oplossen. Ik haat dat soort mensen…

Nu ja, ik heb toch een ding geleerd. In Figo zit geen greintje agressie of veel dominantie. Toen de andere reu hem besprong, wist hij nauwelijks hoe te reageren. Geen grommetje, niks. Bij Luca had die hond dat niet moeten proberen. Hij probeerde het ook niet. Hij liet Luca merkwaardig genoeg helemaal met rust. Misschien wist hij dat zij al lang zijn oren af gebeten zou hebben…?

Sneeuw!

Luca haat sneeuw. Dat weten we al van vorige winter. Maar wat Figo betreft, weten we dan niet. Hij is hier maar sinds mei 2006, en heeft dus nog geen sneeuw gezien.

Vandaag, we staan op, een tamelijk dik sneeuwtapijt bedekt de daken en de straten, en de vlokjes blijven vallen. Ik besluit te wachten met de honden uit te laten tot de sneeuwbui over is.

Ondertussen is het bijna middag, langer wachten heeft weinig zin, en dus trekken we de straat op. Figo is meteen enthousiast, maar Luca begint te beven in haar mandje als ze haar jas ziet verschijnen. Wanneer ik de gang in wil gaan om de riemen aan te doen, verstopt Luca zich in de living. Ze wil duidelijk niet mee.
Als ik de voordeur open, wil ze ook niet buiten. Maar ze zal wel moeten… Dik tegen haar zin sjokt ze achter mij, richting graspleintje op de hoek van de straat. Figo kijkt erg verwonderd de wereld in. Hij weet precies nog niet goed hoe hij moet reageren. Hij speurt rond en is op zijn hoede.

Aan het grasveld komen we in maagdelijke, dikke sneeuw. Na drie passen in de sneeuw, ontploft Figo. Hij begint te spelen, te springen, te kwispelen zelfs. E, dat voor een hond die bijna nooit kwispelt… Totaal onverwachte reactie, alleszins de hevigheid ervan.
We stappen door de sneeuw, en Figo boort zijn neus in de vlokken. Hij snuift duidelijk hoorbaar, zoals een jachthond die een muis op het spoor is in de velden. Hij sleurt van links naar rechts en is dolenthousiast.
Luca is een ander verhaal. Zij wil zo snel mogelijk weer naar huis. Na de nodige aanmoedigingen doet ze toch haar plas en haar hoopje, bibberend op haar pootjes. Toch heeft zij een jas aan, en Figo niet.
We keren weer huiswaarts, en bij het verlaten van het grasveld komen we een klas middelbare scholieren tegen, luid joelend. Figo doet iets wat hij nooit eerder deed, hij begint te spelen met mensen. Hij gaat door zijn voorpoten, de typische ‘wil je met me spelen’ houding, kwispelt erop los en sprint rond als een puppy. Nooit gezien. Alhoewel ik sneeuw haat, tovert het tafereel een brede glimlach op mijn gezicht.