Kennismaking Luca, Figo en Lisa: the pictures

DSC00286web

Lisa draaft achter Figo aan. Deze twee zijn zoals verwacht de allerbeste vriendjes geworden…

DSC00294web

Galgo’s in action

DSC00296web

Simba kijkt toe…

DSC00297web


 

DSC00311web

Lisa

Advertenties

Eerste wandeling Lisa

Het gaat nog steeds goed met Lisa en mijn eigen twee langpoters, die daar nu even logeren. Gisteren is Lisa voor het eerst mee gaan wandelen met de rest van de troep. Zaterdag was ze voor het eerst gaan wandelen, maar dat was maar een blokje om. Gisteren mocht ze mee met de rest voor een tocht van een uurtje door de velden. Mijn pa met Luca en Simba, mijn tante met Figo en mijn ma met Lisa. Het was best wel stresserend vertelde mijn ma, die 1 slechte arm heeft overgehouden aan een operatie en aan die kant geen honden mag vasthouden. Lisa was om te beginnen al bang om te vertrekken; halsband aan, jas aan, drukte en stress… Eens buiten schrikt ze van alles, een voet die met wat veel lawaai wordt neergezet, een passerende auto of vrachtwagen, … Je moet ze erg kort houden, zodat ze niet te hard kan wegspringen. Tegelijkertijd trekt ze volgens mijn ma nogal hard aan de leiband en wil ze toch overal gaan snuffelen. Ze doet ook verschillende plasjes onderweg, bijna zoals een reutje…
Mijn ma vond het best stresserend, omdat ze zelf overbezorgd is over het lot van haar nieuwste beschermeling. Lisa heeft weinig vertrouwen in mensen, en dat herinnert aan haar traumatisch verleden. En mijn ma trekt zich dat enorm hard aan… Toch zijn we er allemaal rotsvast van overtuigd dat het best wel goedkomt.
Lisa blijkt immers niet alleen bang, maar ook enorm actief. Het is echt wennen aan het constante getrippel door het huis, daar waar we anders slapende honden gewend zijn. Ze is nieuwsgierig en levenslustig, getuige haar kwispelstaart, rondrennen en uitdagen van de andere honden. Het is weer een totaal ander karakter. En dat maakt het net zo fijn!

Lisa ontmoet mede-windekinderen Luca en Figo

Zondagmiddag. We komen aan bij mijn ouders. Waar Luca en Figo normaal gezien niet snel genoeg binnen kunnen zijn, blijven ze nu opvallend lang en geïnteresseerd snuffelen aan het gras voor de tuin. Ook binnen, in de gang snuffelen ze druk rond. Honden maak je niks wijs, ze hadden blijkbaar direct door dat er een vreemde hond in de buurt was.
Dan gaat de deur van de living open. Luca en Figo aan een kant, Simba en Lisa beiden druk kwispelend aan de andere. De windhonden herkennen elkaar direct als windhond en gaan druk aan het snuffelen. Staarten hoog de lucht in, hevig kwispelend, en neus tegen neus geduwd. De kennismaking verloopt zonder slag of stoot, zowel Lisa als Figo zijn supersociaal, en zelfs kluizenares Luca lijkt oprecht blij om dit nieuwe galgoteefje te begroeten.
De tuin in dan, waar een schuchtere aanzet tot een crossje wordt gegeven, maar niet op ingegaan. Wat geplas en gesnuffel, en dan loopt de roedel nog wat onwennig het huis in.

Slechts een drietal grommetjes slaakt Luca die namiddag, en ze zijn dan nog niet eens erg indrukwekkend. Figo is afwachtend, weet nog niet goed waar hij het heeft. Hij staat rustig naast de nieuweling, maar zijn staart steekt wel tussen zijn poten.
Een uurtje later volgt er wel een massasprint, en maak ik druk foto’s, die later op de week wel eens online zullen komen.

Lisa blijkt een erg actieve galga, véél meer nog dan Figo. Overdag zit ze nauwelijks stil, en trippelt parmantig het huis door. Als je rondloopt in huis, of gewoon rechtstaat in haar buurt, dan loopt ze weg. Maar als je neerzit, of neerhurkt en haar roept, dan mag je haar soms al eens aaien. Zeker als je ondertussen andere honden aait, dan moet ze er echt bijzijn.

Mmmm, vier honden in huis, een nachtmerrie voor velen misschien, maar een droom voor mij. Hoe meer honden in de buurt, hoe beter ik me voel…

Lisa: getraumatiseerd maar levenslustig

Dat Lisa een extreem angstig hondje is, merkten we al op de adoptiedag. Had ze gekund, ze was ver weg gelopen van ons, en nooit meer weergekeerd. Die reactie had ze uiteraard niet enkel van ons, maar van alle mensen. Ze kromp in elkaar en leek enkel op te fleuren als er andere honden in zicht waren. Dan ging haar lieve kopje plots omhoog en keek ze belangstellend en zelfs enigszins vrolijk naar de andere windhonden.

DSC00142web

De autorit naar mijn ouders hun huis verliep rustig. Lisa had zich lekker languit neergevleid en hoe verder de rit vorderde, hoe dichter ze haar hoofdje bij mijn moeder legde.
Eens thuis verliep de kennismaking met hond des huizes Simba onvoorstelbaar goed. Simba, ook een hond met de nodige trauma’s gromde zelfs niet, iets wat enkele jaren terug nog compleet ondenkbaar was. Voor Lisa was het liefde op het eerste gezicht, Simba deed haar helemaal opfleuren, en de eerste dagen zou ze amper van zijn zijde wijken.
De eerste nacht verliep vlekkeloos, beide honden sliepen braaf beneden, en er was zelfs geen piepje te horen.
Enkel het plassen bleek een probleem; Lisa verstijfde eens ze mee naar de tuin werd genomen, en weigerde een plas te doen. Mijn ouders bleven op tot 24u en gingen dan maar slapen. Toen ze om 7u de volgende dag opstonden, was er gek genoeg nog steeds geen plas te bekennen. Maar naar buiten gaan was ook deze keer geen succes. Tijdens het ontbijt was er dan plots wel een grote plas in de living, maar het was meteen de laatste, want toen een eindje daarna de deur naar de tuin openstond en mijn ouders zich stil hielden, ging Lisa uit eigen beweging schuchter naar buiten voor een kleine en grote boodschap.

Nu, vier dagen later, is er al een hele evolutie merkbaar. Elke dag zet de dappere galgo stapjes vooruit. Ze kwispelt al naar Simba, ze wil met hem spelen, ze heeft al eens door de tuin gerend en vol enthousiasme een blafje geslaakt. Ze eet, drinkt en gaat ’s morgens en ’s avonds naar buiten voor een plas in de tuin.
Overdag krijg je ze echter niet buiten op vraag, ze gaat enkel buiten als de deur de ganse dag openstaat (gelukkig is het warm weer!) en niemand ook maar enige druk op haar legt. Ze durft enkel rondlopen en bewegen als mijn ouders doen alsof ze haar niet zien. Haar benaderen is zeer moeilijk. Als mijn ouders door het huis lopen, loopt Lisa weg als ze te dicht in de buurt komen. Rechtstaande of stappende mensen vormen blijkbaar een enorme bedreiging. Goed nieuws is dat ze haar wel af en toe kunnen aaien als ze stilletjes in de zetel zitten. Dan komt Lisa zelf naar hen toe, en dan laat ze zich met veel plezier aaien. Ze kent haar naam ook al en komt soms als je haar roept. Maar een bruuske beweging, of gewoon rechtstaan en ze stormt ervandoor.
Als ze eet in de living, mogen mijn ouders niet in dezelfde ruimte zijn, en komt ze om de twee happen kijken of ze wel ver genoeg wegblijven.
De eerste twee dagen liep ze met een ruime boog om mijn ouders heen, zelfs als ze neerzitten, en nu is die boog al een stuk kleiner geworden, en soms komt ze dus zelfs naar hen toe.
Ze blijkt enorm speels, levenslustig, actief en nieuwsgierig, en we zijn enorm dankbaar dat ze deze karaktertrekken heeft. Die kunnen er denken we wel voor zorgen dat ze op termijn haar angsten en wantrouwen overwint. Want hoe bang ze soms ook is, op andere momenten zie je gelukkig duidelijk dat ze niet helemaal gebroken is. Ze is geen hopeloos hoopje ellende, ze is een hond met een eigen karakter, die alleen veel te veel ellende heeft gezien en alle vertouwen in mensen verloren is. Maar gezien de stappen die ze elke dag weer zet, heb ik er alle vertrouwen in…
DSC00170web

Morgen adoptiedag

Het verenigd gild der galgo’s zal morgen uitbreiden. Vandaag komen er immers 64 galgo’s uit Spanje aan in Aalter, onder de hoede van Greyhounds in Nood Belgium, en morgen mogen al de adoptiegezinnen hun nieuwe hondje komen afhalen tijdens de adoptiedag.

Neen, wij gaan dus geen derde galgo in huis halen (helaas…), maar mijn ouders wel hun eerste. En ze hebben gevraagd of ik mee wil komen naar de adoptiedag. Hm, hadden ze het niet gevraagd, dan had ik het zelf voorgesteld denk ik, zo’n adoptiedag is zo’n unieke gebeurtenis, dat wil ik voor geen geld ter wereld missen. En nu het niet helemaal voor mezelf is, zullen de zenuwen ook wel wat minder zijn.
Ik ben benieuwd of mijn pa vannacht een oog dicht zal doen trouwens, die is echt al weken aan het aftellen…

Ondertussen heeft Luca, een van mijn eigen galgo’s haar hooft onder haar achterpoten verstopt. Het regent buiten, en daar wordt zij altijd behoorlijk knorrig van. Regen en galgo’s, het is geen goede combinatie…

DSC00115uitsnedeweb

Foto: Luca genietend van een reuzenbot, een van de eerste foto’s met onze gloednieuw fototoestel

In het middelpunt van de belangstelling

Zondag stonden we weer eens in het middelpunt van de belangstelling tijdens onze ochtendwandeling.

Eerst kwamen we op een pleintje een Afgaanse windhond tegen. Wij bleven stokstijf staan, en begonnen op ons mooist te zingen, en de Afgaan kwam vol interesse naar ons toe. Het bleek een dame te zijn. Het baasje zei bovendien dat ze ‘loops’ was?
Luca mocht er niet echt aankomen, maar Figo werd bedolven onder de kusjes op zijn neus. Hij voelde zich meteen een hele kerel… Ondertussen stond op datzelfde plein een grote groep Spaanse scholieren. Spanjaarden, daar hebben wij het niet echt op begrepen. De barbaarse mentaliteit van de Spanjaarden is de reden dat wij nu in het koude België wonen; in Spanje is enkel mishandeling, verwaarlozing en verstoting ons deel. Misschien is er echter hoop, want deze jongeren streelden ons wel over onze hoofdjes, iets wat we nog niet eerder hadden meegemaakt bij Spanjaarden. Na een uitgebreide aai- en snuffelpartij, besloten de baasjes dat het tijd was om verder te wandelen. Figo was nog helemaal onder de indruk van de afgaanse dame, en Luca van de aaitjes.

Even later besloot een van de baasjes dat er bij de bakker lekkere dingen gehaald moesten worden. Zoals altijd mochten wij niet mee, en bleven we met het vrouwtje buiten staan wachten. In een mum van tijd werden we opnieuw omringd door nieuwsgierige mensen, die ons, zoals zo vaak, voor greyhounds versleten. De vraag of we Spaans zijn, viel ook weer enkele keren. De mensen noemden ons ook mager. Poeh, ze zouden beter naar zichzelf eens kijken…

Uit de bakker kwam plots een mevrouw. Figo besloot op onderzoek te gaan, en duwde zijn neus enthousiast tegen de papieren zakken die ze bijhad. Niet zonder resultaat! We kregen meteen ieder een stuk boterham, en alsof het feest zo nog niet groot genoeg was, ieder ook een halve sandwich, ‘voor onze zondag’. Was dat even een meevaller van formaat!!