Changes

Mijn werksituatie is twee weken geleden drastisch veranderd; van halftijds naar voltijds werken. Interessant voor mij, maar het brengt een boel gevolgen met zich mee natuurlijk. Zo ben ik nu enkel in het weekend de ganse dag thuis. En dat terwijl we geen tuin hebben en de honden onmogelijk een hele werkdag (8 uur werken + 2 tot 3 uur vervoer) alleen kunnen zijn…

Momenteel is het nog zoeken naar de ideale oplossing en proberen we vanalles uit; eens logeren bij ouders en schoonouders, onze werkuren variëren, mijn wederhelft die soms dichter bij huis kan werken in een satelietkantoortje en zo tijd uitspaart,…

Gisteren hadden we voor het eerst wat met onze werkuren zitten schuiven. Mijn wederhelft was thuisgebleven tot 10u en ik zou dan tegen 16u30 moeten thuiszijn om de honden uit te laten. 6u30 is zo wat het maximum dat ze kunnen alleen zijn zonder dat we nadien moeten dweilen…

Natuurlijk lopen vergaderingen op het werk uit en heeft mijn trein vertraging waardoor het 17u30 is eer ik thuiskom. Ik word onthaald op gekwispel én (zeer uitzonderlijk is dat) gepiep, waaruit ik afleid dat bepaalde behoeftes dringend vervuld moeten worden…

Ik verander snel van jas (deftige jas voor regenjas, want het giet buiten), gooi mijn tas neer, pak de leibanden en de tuigjes en wat plastic zakken en we vertrekken naar buiten.
Figo doet in plaats van zijn gebruikelijke korte ‘zegeningen’ tegen paaltjes en bomen de ene megaplas na de andere, nooit eerder gezien, en zet twee(!) grote hopen.

Luca dan. Ik heb geloof ik hier al eerder verteld hoe lastig het is om haar een plas te laten doen als het regent. Er is weinig dat ze meer haat dan water op haar pels, en ze kan dan ook maar aan één ding denken als ze buiten is in de regen; hoe raak ik hier weg. Ze vergeet dan vaak dat ze daardoor haar verblijf buiten in de regen alleen maar verlengt. Ze weigert immers een plas te doen, en daardoor moeten we buiten blijven rondlopen en drijfnat worden, tot het tot haar doordringt en ze eindelijk plast.

Gisteren deed ze vrij snel die verhoopte plas, maar hij was veel te kort. Zeker in vergelijking met Figo zijn overstroming. Maar ze weigerde iets anders te doen. Dus ik ongerust natuurlijk, dat arme beest moest vast wel vanalles doen, na zo’n lange dag binnen. Zeker toen ze me de rest van de avond aan bleef kijken… Toch had het weinig zin ze opnieuw uit te laten, want ze had toch al iets gedaan, en zou waarschijnlijk zo lang het bleef regenen niet tot iets anders aan te porren zijn.

Om 21u stopte de regen dan eindelijk, en konden we allemaal samen een deftige wandeling maken. Droog weer, véél beter volgens Luca!

Advertenties

“Ik voel me zo verdomd alleeeen”

Dat onze galgo’s verwende nesten zijn, hoef ik niet meer te vertellen. Zo slapen ze steevast bij ons in de kamer, elk op zijn eigen superzachte hondenbed.
Soms slapen we, om dogsitachtige redenen en ouders die niet bepaald achter het hoekje wonen, op verplaatsings. En daar zijn de slaap-arrangementen weer anders.
Wanneer we bij mijn ouders logeren, slaapt Luca in de keuken bij de honden van mijn ouders. Figo slaapt echter bij ons. Tijdens onze huwelijksreis wou mijn pa hem beneden bij de rest laten slapen, maar na twee nachten van gehuil is hij gezwicht en mocht Figo op mijn ouders hun kamer gaan maffen…

Gisteren bleven we eens bij mijn schoonouders logeren. Hun hond Zeta slaapt in de garage, en onze twee mochten in de keuken. Dat kwam dus niet goed. Luca hebben we niet gehoord, maar Figo heeft de helft van de nacht gezongen.

Gejankt dus. In alle toonaarden. Op alle mogelijke manieren. Zachtjes. Luider. Luidst. Kort. Langer. Laaaaang. Eerst bijna onophoudelijk tot na een uur ’s nachts, en vanaf vijf uur weer, tot om zeven uur mijn schoonouders opstonden.

Geen verkwikkende nachtrust dus, maar een galgo die de ganse nacht roept hoe eenzaam en alleen hij wel is, en ik die lig te luisteren en hem wil gaan ‘redden’…

Alive and kicking!

Jaja, we leven nog, gezond en wel. Ons baasje heeft het gewoon te druk gehad om hier te komen vertellen over onze fratsen…

Op 7/7/7 zijn onze baasjes nl getrouwd. Het werd begot tijd. Wij godsvruchtige Spanjaarden waren het er allerminst mee eens dat wij het huis moesten delen met twee in zonde levende individuen…

Maar kom, nu is alles goed. Het was een mooie dag… De baasjes waren de weken ervoor niet meer te genieten van de stress en hadden uiteraard veel te weinig tijd voor ons, maar op de dag zelf werden we dan toch in de watjes gelegd. Zo gingen we verschillende keren mee op de foto, en waren we ook mee naar de familielunch ’s middags… Ons vrouwtje was wel bezorgd dat we haar kleed zouden stuk maken. Alsof wij zoiets zouden doen…

En de maandag daarop vertrokken onze baasjes op huwelijksreis, naar de Azoren, om daar te gaan paardrijden. En wij mochten niet mee…
Wij zijn dan zelf ook maar op vakantie gegaan, naar de ouders van ons vrouwtje, waar ook de gekke labrador Simba en de galga Lisa wonen… Daar hebben ze een grote tuin, en veel tijd en aandacht voor ons…
Alle dagen lange wandelingen in de velden, veel rennen met Lisa, veel snoepjes krijgen…

Figo miste de baasjes het meest. Die kon ’s nachts ook niet alleen slapen, en mocht dan bij mensen op de kamer gaan liggen, in zijn mand. En dan ’s morgens heel stilletjes op bed kruipen…

De baasjes zijn nu al een paar weken terug van vakantie. Figo heeft een souvenir van Portugal gekregen, een Tshirt met zijn naam op, en een nummer 7. Geen idee wat dat nu allemaal betekent, en waarom ik (Luca) geen Tshirt heb gekregen, maar kom, ik ben niet jaloers, want Figo ziet er maar onnozel uit zo…
We hebben de Gentse Feesten ook weer doorgemaakt, dan is er altijd overal eten te vinden op straat, is er veel te veel volk dat ons wil aaien en worden we soms nog midden in de nacht uitgelaten omdat de baasjes gaan feesten…

En nu, nu zijn ze weer aan het werk, allebei. En liggen wij weer in onze eigen zetel.

Luca.