Happy birthday Luca!!!!

Vandaag exact twee jaar geleden mochten we Luca gaan halen op de adoptiedag van Greyhounds in Nood in Aalter. Aangezien je bij een geadopteerde galgo (in tegenstelling tot de Greyhounds) geen geboortedatum krijgt, vieren we haar verjaardag op haar adoptiedag.

Vandaag wordt ons favoriet meisje dan ook vier jaar. Ik zou ze niet kunnen missen…

Hier een foto genomen op de adoptiedag, waar ze schuchter was, voorzichtig vrolijk (een van de enige honden daar die al meteen kwispelde!) maar toch ook een beetje bang door al die indrukwekkende gebeurtenissen ginder…

inhetgroenmetpeterklein

Advertenties

Halloweenwandeling ten voordele van Greyhounds In Nood Belgium

Zondag gaan Luca en Figo op uitstap. Ze hebben rendez-vous met meer dan honderd andere Spaanse windhonden op de Halloween-wandeling van Greyhounds in Nood in Jodoigne.
Eerst lekker eten (pompoensoep en chili con of sin carne) en dan zes kilometertjes wandelen samen met mijn ouders en hun galga Lisa en nog een hele hoop andere windhonden.

Het zal, zoals altijd, wel weer fijn worden. Zo’n immense groep langpotertjes samen zien is altijd indrukwekkend. Alleen spijtig dat er nooit een losloopweide voorzien is, zodat ze eens echt kunnen ravotten. Want daarzonder blijft de pret natuurlijk beperkt tot eens snuffelen aan de leiband…

Meer info bij Greyhounds In Nood.

Sierkalebassen: lekker!

Wanneer mijn schoonmoeder op onze honden past, gaat Figo altijd op strooptocht, samen met de hond des huizes Zeta.
Worden vaak gevonden en opgevreten: het graan voor de kippen (resultaat: de dag erna megagrote hopen graantjeskak), de appels en peren van de bomen, de noten van de bomen en sinds kort ook de sierkalebassen die mijn schoonmoeder kweekt!

Figo heeft er gisteren maar liefst drie buit gemaakt. Mijn schoonmoeder dacht dat ze veilig zaten onder een andere pot in de hoogte, maar Figo kan overal aan, en heeft de andere pot blijkbaar op de grond gegooid om toch maar zijn gang te kunnen gaan. Ze zei dat ze zich tegenwoordig zorgen begint te maken wanneer hij buiten zit en ze hem lang niet ziet of hoort, lol…

Enkele maanden terug had hij de eieren van de kippen gevonden helemaal boven op het aanrecht in een afgesloten pot, ook die heeft hij te pakken gekregen. Allemaal dingen waar een ‘normale’ hond gewoon nooit aan zou raken. En het kattenvoer, dat is ook nooit veilig.

En het raarste van de zaak is dan nog dat Figo dat bij ons thuis of bij mijn ouders niet doet. Enkel daar!

Ochtendwandeling

Vanmorgen om 9u50 op het werk. Toch ging mijn wekker al om 7u15. Reden: de twee langpotige dingen die op dat moment naast mij in bed lagen te ronken.
Ze zouden vandaag alleen thuisblijven, zonder babysit van (schoon)ouders dus, en dan moet ik ze uitlaten voor ik ga werken. Dat maakt de werkdag een uur langer en hektischer, maar kom, ze zijn het waard, mijn twee schatjes.

Ik sta op, geef hen eten en ga me dan klaarmaken. Ik ontbijt snel, doe hun tuigjes aan en we vertrekken, het is nog donker buiten. 8u is het dan.

We wandelen de straat uit, naar een graspleintje in de buurt. We proberen de straat over te steken zonder overreden te worden door moeders met kinderen die zeer gehaast zijn. En dan komen we op het grasje.

Dan komt er plots een hevige cocker aangelopen. Nergens een baasje of leiband te zien. Hij begint rondjes te rennen rond ons, en Figo wordt compleet gek. Toch probeer ik Luca aan te moedigen om een plas te doen, er is immers niet zo veel tijd, en Luca is geen gemakkelijke op dat gebied. Wonder boven wonder, ze is in een goede bui en doet vrijwel meteen een plas, ook al zit er een cocker met zijn witte neus onder haar gat terwijl ze bezig is…

Ondertussen is eindelijk ook het bijbehorend baasje verschenen, die de welwillendheid heeft zijn hond eindelijk aan de leiband te klikken. Oef. Rust. Verder slaapwandelen…

Of toch niet. Wanneer ik de hoek omga, schiet Figo mij voor, razend plots. Een seconde later stuift een grote zwarte kat vanachter diezelfde hoek. That explains.

Loslopende honden, zwarte katten, en dat allemaal om 8u ’s morgens… Gelukkig verloopt de rest van de wandeling verder zonder veel gedoe, en haal ik zelfs mijn trein een half uur later.
Die ochtendwandelingen, ze zijn niet altijd zonder stress…

Figo the great destroyer

Vroeger mochten de honden van ons in onze zetel liggen. Eerst enkel bij afwezigheid, op den duur gewoon de ganse tijd. Galgo’s zijn verzot op zachte ligplekjes in de hoogte… Wie niet natuurlijk!Dit heeft geduurd tot Figo de zetel kapot begon te maken. Blijkbaar krabt hij graag. We beschermen de zetel met een fleece-dekentje, maar dat krabt hij eraf. Dan hebben we het geprobeerd met kussens op die plek (want het is altijd dezelfde plek) maar die gooit hij eruit.Resultaat: de honden werden uit de zetel gebannen.Vorige week besloot ik ze nog eens kans te geven. Vooral omdat Luca uiteindelijk mee gestraft wordt voor iets waar ze niks mee te maken heeft. Ik installeerde beide honden in de zetel en vertrok naar het werk. Toen mijn wederhelft acht uur later thuiskwam, was alles perfect in orde. Het fleece dekentje was geen millimeter bewogen. We belonen Figo uitbundig, en ik ben superfier.Die avond gaan we naar het FilmFestival, we zijn hooguit twee uur weg. Bij thuiskomst die avond is de zetel opnieuw een slagveld; deken op een bolletje, de kussens op de grond, Luca veilig in haar eigen mand en de Figo bovenop zijn stukgekrabd kussen.Zoooo teleurgesteld dat ik toen was he…Zetel

So lonely…

We bleven vannacht logeren bij mijn schoonouders. We is dan ik, mijn wederhelft en de twee honden uiteraard. Figo en Luca werden in de keuken geïnstalleerd, wij sliepen boven.
Tot hiertoe heeft Figo een keer de ganse nacht gehuild, een keer de halve nacht en de vorige keer helemaal niets (wij blij!). Ik was er dus redelijk gerust in…

Om 2u is het echter begonnen. Zacht piepen. Luidere piep. Hele luide piep. Paar keer de volle ‘sirène’. Tien minuten stil. Ik dommel eindelijk in slaap… Gevolgd door een bescheiden ‘piep’… Luidere piep… Enzovoort, enzoverder, de volledige nacht door.

Ik ben GEEN mens vandaag. En dat terwijl meneer waarschijnlijk languit op zijn kussen ligt te soezen…

Figo en Luca los aan zee

Zondag vroeg opgestaan en op tijd naar zee vertrokken. Nog voor Aalter werden we vrolijk ingehaald door mijn ouders. Sinds anderhalve week hebben ze de sleutels van hun eigen appartementje aan zee, en we gingen een beetje helpen behang aftrekken…

Natuurlijk koppelen we het nuttige aan het aangename, en was de bedoeling ook om te genieten van het mooie weer en een fikse wandeling te maken met de honden, die gek zijn van de zee. De honden gingen dus ook mee, en hun manden, zodat ze in de voormiddag rustig en zacht konden neerliggen in dat onvertrouwde nieuwe appartement.

Het werken ging supervlot, en tegen half een ’s middags kregen we honger, en gingen we op zoek naar een restaurantje met vier vrije plaatsen waar de twee grote honden ook welkom waren. Geen sinecure, maar na een kwartiertje wachten hadden we toch ergens plaats.

Dan was het eindelijk tijd voor een wandeling op het strand. Door werken op dat strand moesten we echter eerst een heel eind op de dijk voor we het strand op konden, tot groot ongenoegen van de anders zo onverstoorbare, rustige Luca, die nu trok als een bezetene en piepte als gek. Toen we eindelijk het strand op konden, viel ik bijna van de trap, zo hard trok ze. Eens op het strand schakelde ze nog drie versnellingen hoger, zowel qua snelheid als qua stemvolume. Het klaaglijke piepen werd nu eisen ‘Ik wil loslopen’. Overal liepen honden los, met elkaar te spelen, en Luca moest en zou meelopen.
Nu is het geen evidentie om windhonden te laten loslopen. Het is zelfs bij wet verboden zijn heb ik ooit gelezen. Windhonden zijn te snel, ze zijn direct buiten gehoorsafstand + het zijn zelfstandige zichtjagers + ze luisteren slecht naar hun baas. Toch wilden we Luca niet eindeloos frustreren, en is het strand de best mogelijke plaats voor zo’n experiment; andere honden in de buurt waar ze mee kan spelen, zodat ze ook niet te ver loopt, geen verkeer te dichtbij,…

Luca heeft uiteindelijk drie keer losgemogen. Ze heeft gecrosst, met andere honden gespeeld,… De eerste keer kwam ze bijna onmiddellijk terug, de tweede keer luisterde ze iets minder, maar de derde keer was ze gewoon supervoorbeeldig en bleef ze de ganse tijd in onze buurt.

Figo moest al die tijd echter aan de leiband blijven, omdat hij nog veel sneller is en totaal niet luistert. Hij had ook nog nooit losgelopen. Hij was echter superongelukkig geworden; zijn hoofd hing laag, hij sjokte langs mij verder, en niks interesseerde hem nog. Ik kon het echt niet meer aanzien, en besloot tegen advies van de rest in hem toch los te laten. Mijn wederhelft ging een eind verder op het strand staan, en riep hem. Figo racete hem direct voorbij en verdween in de verte. Gelukkig liep daar een labrador los, en begon hij daarmee te spelen, waardoor ze omkeerden en cirkels begonnen lopen weer meer in onze richting. We renden achter hem aan, maar hij liep ons keer op keer voorbij… Mijn hart stond bijna stil toen hij te dicht richting dijk en kusttrams liep, maar toen kwam hij toch terug en liet zich vangen.

Supergelukkig was ik, omdat beide honden veilig en wel weer aan de leiband hingen, maar ook zichtbaar gelukkig waren… Helaas geen foto’s van deze onvergetelijke momenten, had mijn camera wel bij, maar was veel te druk bezig onze schatten te volgen, te roepen, te vangen,…