Luca onwel geworden tijdens de wandeling

Drukke tijden op het werk, dus verblijven de honden al eens extra bij de ouders of de schoonouders. Mijn ouders verwennen hun en onze honden dan vaak met een lange wandeling door de velden. Gisteren ging het echter mis. Mijn tante en moeder waren samen met de vier honden onderweg, toen Luca zich plots raar begon te gedragen; oppervlakkig ademen, staart tegen de buik geplakt, enorm beven en geen pas meer willen verzetten.
Nu moet ik er wel bijvertellen dat Luca een neurotisch hondje is dat nogal snel van de wijs is; ze bibbert en beeft elke dag wel een paar keer als ze zenuwachtig of bang is.

Maar mijn moeder vertrouwde het zaakje niet, en hoe ze ook probeerde, Luca weigerde nog te wandelen en ging in het gras liggen. Mijn ma is dan met haar twee honden in sneltempo naar huis gewandeld terwijl mijn tante achterbleef met Luca en Figo. Een half uur later is mijn ma dan met de auto onze honden komen oppikken.

Toen ik thuis kwam enkele uren later, gedroeg Luca zich weer helemaal normaal. Ook eten en drinken ging goed.

Nu is het raadsel natuurlijk wat er aan de hand was, of is. Mijn ouders denken dat het ligt aan het gekozen traject; blijkbaar heeft Luca iets tegen de oude spoorwegbedding met grote stenen waarover ze liepen. Maar mijn pa lag die dag in het ziekenhuis en mijn moeder wandelt normaal niet mee aangezien die overdag op haar werk is. Mijn tante wist wel dat Luca weigert daar nog te wandelen en mijn pa al eens op zijn stappen is moeten terugkeren een vorige keer, maar had er domweg niet aan gedacht dat aan mijn moeder te vertellen. Ze denken dus dat Luca zichzelf zo zenuwachtig heeft gemaakt dat ze er onwel van is geworden…

We hopen dus dat het dat ‘maar’ is, en dat er niets fundamenteel mis is met ons hondje. Want met Spaanse adoptiehonden denkt een mens al direct aan erge ziektes zoals Leishmania en andere erge ziekten…

Advertenties

Figo hangt het uit…

Tijdens onze vakantie in New York heeft Figo bij mijn schoonouders elke nacht braaf beneden geslapen, samen met Luca. ’s Morgens kwam er wat gepiep, maar verder verliep alles uitstekend, zo hoorden we.

Deze week logeren de honden bij mijn ouders (omstandigheden op het werk etc). Gisteren bracht mijn moeder fier verslag uit; Figo had beneden geslapen (de eerste keer bij hen thuis dat hij beneden sliep, doorgaans mag hij mee op de slaapkamer) en was voorbeeldig geweest.
Gisterenavond ontdekten ze echter de reden van zijn goed gedrag, of toch het bewijs evan; nagelkrassen in hun leren zetels; meneer had het zich comfortabel gemaakt. Toen de zetels gisterenavond gebaricadeerd werden met stoelen, begon om 2u vannacht het gepiep. En heeft mijn pa hem om 3u30 verhuisd naar de slaapkamer! Hij kan het soms zo uithangen he, onze Figo…

Figo weer bijna de oude

Figo geeft iedereen die zo bezorgd was om zijn gezondheid een dikke poot. Hij doet dat wreed graag, dikke poten geven, vooral als je er niet om vraagt, maar dit geheel terzijde…

Hij is al veel beter ondertussen. Mijn schoonmoeder heeft hem gisteren in de gaten gehouden, en op een dieet gezet van yoghurt en een paar brokjes. En tegen de avond was het ergste leed al geleden; geen luid rammelend buikje meer, geen klaaglijk gepiep, geen gespurt naar het gras maar opnieuw een enthousiaste hond.

Vannacht rustig geslapen en vanmorgen dan de ultieme test en oef, geen diarree meer.

Een dierenartsbezoek is zelfs niet nodig gebleken, en wij zijn weer wat geruster. Want een ziek dier, daar kunnen we toch slecht tegen…

Figo ziek!

Vannacht niet geslapen, ik werd voortdurend wakker door een zacht gepiep. En dat om twee uur ’s nachts. Het heeft me een uur of twee gekost (helemaal slaapdronken) om uit te maken wie er aan het piepen was; Luca piept vaak om in bed te raken, dus riep ik ze allebei om de beurt in bed, en toen Luca in bed lag bleef het piepen duren. Het was ook veel zachter dan ik van onze honden gewend ben.
Na een tijdje werd het duidelijk; het was Figo. Hij piept normaal nooit ’s nachts, zeker niet als hij op bed mag slapen.

Hij had die avond bij de laatste wandeling voor het slapengaan plots enorme diarree gehad, en ik hoorde zijn buikje rommelen, dus de link was snel gelegd. Tegen vier uur werd hij dan rustiger, maar om vijf uur vroeg hij echt om naar buiten te gaan. Wederhelft opgestaan en hem uitgelaten.
Om zes uur is hij naar zijn werk vertrokken, ik kon vandaag uitslapen tot maar liefst half negen. Om half zeven begint het gepiep weer, om zeven stuur sta ik met Luca en Figo op straat om ze uit te laten. De diarree loopt er gewoon uit, echt zo vloeibaar of wat, en tot overmaat van ramp begint hij daarna over te geven. Wanneer ik na enkele minuutjes weer naar huis wil, gaat hij midden op het gras neerzitten en wil niet mee. Ik sla stilaan helemaal in paniek.

Onze dierenarts blijkt pas vanaf 17u te zitten, ik moet om tien uur naar het werk vertrekken en mijn teerbeminde kan pas om 17u thuis zijn, maximaal een uur vroeger; tot overmaat van ramp hebben we beiden deadlines op het werk. Ik zie het ook niet zitten om Figo zelfs maar een uur of twee alleen te laten, ik vertrouw het zaakje echt niet.
Ben er helemaal het hart van in…

Gelukkig wil mijn schoonmoeder inspringen, ze ging afkomen, de honden meenemen en met Figo naar haar dierenarts gaan, die wel deze ochtend spreekuur houdt. Hopelijk is het niets te ernstigs…

Zonet Luca eten gegeven, en Figo kreeg niets, dat was alvast een zware opdracht. Je kan zoiets immers niet uitleggen aan een hond, en ze kunnen zo zielig kijken…