vakantie

We vertrekken morgen in alle vroegte op reis naar Frankrijk, helaas zonder honden. We gaan naar mijn schoonouders, en in het huis dat ze huren zijn maximaal twee honden toegelaten. En aangezien hun hond al meegaat, wij er twee hebben, en we niet de ene willen meenemen en de andere achterlaten, zijn onze beide schatjes al sinds donderdagochtend ‘op vakantie’ bij mijn ouders.
Zo vroeg, omdat we donderdagavond na het werk al alle koffers moesten pakken aangezien ik vandaag een late dienst heb en het niet zie zitten om na 21u nog alles moeten inpakken, en daarna nog naar de andere kant van Vlaanderen rijden om de hondjes weg te brengen…

Maar ik mis ze al enorm. Niets zo leeg en zielig als een huis waar de honden niet thuis zijn; die lege manden, de onaangeroerde drinkbak, geen begroeting als je thuiskomt van het werk, geen natte neus in je gezicht als je ’s morgens wakker wordt, enkel stilte in huis. Ik haat het!!!

Advertenties

Sterven rashonden uit??

Wie af en toe eens een programma van de BBC ziet, al dan niet in vertaalde versie op Canvas, kent de kwaliteit van deze programma’s. Op dat gebied lijken we in Vlaanderen altijd een beetje achter de feiten aan te hollen… Ook gisteren was er weer een bijzonder sterke documentaire te zien, over het wel en wee van rashonden. Interessant onderwerp waar ik al wel één en ander vanaf wist als hondenliefhebber, maar toch zwaar gechoqueerd naar zat te kijken. Ik wist dat het erg gesteld was met de rashonden, maar niet dat het zo erg was. Hondenhaters of mensen die enkel geraakt worden door ‘arme kleine kindjes’ kunnen nu dus gerust stoppen met lezen, maar mensen met een hart voor dieren, en in het bijzonder eigenaars van rashonden zoals cavalier king charles spaniels, mopshonden, duitse herders en rhodesian rhidgebacks, lees verder, u zal uw ogen helaas niet geloven…

Voor wie totaal niet mee is, even schetsen. Van elk hondenras bestaan bepaalde standaards, waaraan een hond moet voldoen om tot dat stamboek te mogen behoren, om mee te mogen kweken, om shows te kunnen winnen, standaards die zeggen hoe neus en oren zijn ingeplant, welke kleuren waar mogen voorkomen, hoe alle lichaamsdelen zich tot elkaar verhouden, hoe groot en zwaar de hond mag zijn etc.
Probleem: de laatste 150 jaar zijn rashonden enkel op uiterlijk geselecteerd. Honden met trekken die met dat ras werden geassocieerd, werden gebruikt om te kweken zodat die trekken meer naar voor zouden komen. Oftewel, honden werden enkel gekweekt op basis van het uiterlijk. Er werd ook gekweekt met zeer kleine populaties van vaak nog verwante honden; er zijn moderne rassen die gebaseerd zijn op bijvoorbeeld 40 verschillende individuele honden. Wie ook maar iets van erfelijkheid afweet, weet meteen dat dit compleet nefast is voor de gezondheid….

De documentaire was bij momenten echt hartverscheurend pijnlijk. Ten eerste, omdat honden zwaar lijden doordat ze op die basis al honderdvijftig jaar worden gekweekt. Ten tweede omdat er binnen de hondenwereld geen enkele bekommernis hierrond is, geen wil om dit te veranderen, zelfs geen erkenning van het feit dat er een zwaar probleem is. Om het meteen zeer aanschouwelijk en concreet te maken, enkele schrijnende voorbeelden. Let wel, deze voorbeelden slaan allemaal op Groot Brittanië en de daar gevestigde fokkers en de overkoepelende Kennel Club. Over de Belgische situatie kan ik uiteraard geen uitspraken doen.

1. De Cavaler king charles spaniel
Hou u vast. Op de leeftijd van 5 jaar is 50% van de Britse cavaliertjes hartlijder. Kijken we naar de leeftijd van 10 jaar, is dit de volle 100%. Maw, elke cavalier zal ziek worden.
Erger is het bestaan van een bijzonder zware hersenziekte syringomyelia. Bij deze erfelijke ziekte is de schedel simpelweg te klein voor de hersenen. In het minst erge geval geeft dit vreemde symptomen zoals onbedaarlijk krabben, maar in ergere gevallen veroorzaakt dit werkelijk ondraaglijk lijden waarbij euthanasie de enige oplossing is.
Wat is nu het probleem? Wel, ten eerste testen kwekers hun honden niet op ergelijke ziektes. Britse kwekers die aan het woord kwamen, deden deze tests af als onzin. Er IS geen probleem. Een dame die twee zieke honden had en de strijd aanbod om deze ziekte erkend te krijgen als probleem van dit specifieke hondenras, werd overal scheef bekeken, afgedaan als ‘emotioneel’ etc.
Ten tweede, zelfs al in eens hond gediagnosticeerd met de ziekte, dan nog mag er mee gefokt worden. Zieke honden winnen hondenshows als het prestigieuze Crufts, en eigenaars van deze honden verdienen een fortuin als ze met zo’n winnaar nestjes kweken. Ook al wéten ze dat hun hond ziek is. En dat de ziekte erfelijk is. Met andere woorden, er wordt geen enkele poging gedaan deze ziekte in te dijken, integendeel. Als dit zo verdergaat, steft de cavalier gewoon uit.

2. De Rhodedian Ridgeback.
Een hond waarvan het meest bepalende kenmerk de weerborstel op zijn ruggegraat is. Nu blijkt deze weerborstel echter een afwijking te zijn, meerbepaald een milde vorm van spina bifida. Die nu een rasstandaard is.
Een kweekster deed in beeld haar beklag dat ze als organisatie van het ras steeds langer moeten zoeken om een dierenarts te vinden die bereid is om pups die geboren zijn zonder de karakteristieke ‘ridge’ te euthanaseren. Jonge dierenartsen weigeren dit, wat volgens haar compleet belachelijk is, dus gaan ze naar oudere artsen.
1/10 van de pups wordt geboren zonder rigde. 1/10 van de pups wordt dus vermoord. Omdat ze gezond zijn. Want een andere ernstige afwijking bleek enkel voor te komen bij de pups mét ridge. Op de site van de organisatie werd dus letterlijk gesteld dat pups die niet voldeden aan de raskenmerken geëuthanaseerd moeten worden.

3. Mopshonden, pekineesjes en andere stompneuzige rassen hun gezicht is zo vervormd gerakt door jarenlang selecteren op een zo plat mogelijke neus, dat deze honden geplaagd worden door zware ademhalingsproblemen. Reactie van een kweker: maar dat is geen probleem, als mijn hond geen adem meer krijgt, valt hij flauw, en na een tijdje komt die wel weer bij, dat is helemaal geen afwijking. Ik vraag me af, als je kind om de zoveel tijd zou flauwvallen wegens ademtekort, of een operatie dan niet onmiddellijk zou gebeuren???
De pekinees die in 2003 Crufts heeft gewonnen, en die moest poseren op ijs omdat hij anders kon sterven van oververhitting, die hond had een operatie ondergaan om te kunnen ademen. Zo’n hond wint niet alleen dé wedstrijd van honden in Europa, maar heeft sindsdien via fokken zijn zware gebrek doorgegeven aan minstens 46 nestjes. Reken maar uit hoeveel puppies. En zoiets MAG.

4. De achterpoten van een Duitse herder op een hondenshow waren zo vervormd dat voor het blote oog duidelijk zichtbaar was dat die hond een ernstig probleem had. Een orthopedist sprak van zeer zware misvormingen. Bij mensen zouden ze direct opereren. De keurder van de hondenshow sprak echter van de meest perfecte Duitse herder die ze ooit had gezien. Het beest kon niet eens stappen zonder te wankelen. En dat voor een werkhond.

5. Wanneer schilderijen werden getoond van een bepaald ras in de jaren 1800 en een hond van dit ras nu, waren het bijna andere wezens. Bepaalde kenmerken van het ras zijn zo danig uitvergroot, dat het een compleet ander zicht is geworden. Van nature lijken alle hondenrassen een beetje op elkaar, iets waar nu niets meer van overblijft. Dit heeft zeer zware gevolgen. Wanneer schedels vergeleken worden van een bepaald ras toen en nu, zitten de botten soms wel 10cm op een andere plaats. De neus van bijvoorbeeld de bull terrier stond vroeger helemaal niet zo naar beneden gericht. Wat hebben we gedaan? We hebben de misvorming tot ideaal uitgeroepen. Met als gevolg dat deze honden ziekelijk zijn, misvormd, pijn lijden. Honden kunnen niet meer natuurlijk bevallen of gedekt worden, honden kunnen niet meer ademen, geen trappen meer lopen, zijn ziekelijk. Waarom? Omdat bepaalde mensen het mooi vinden. Doet zeer sterk denken aan bijvoorbeeld het inbinden van vrouwenvoeten in het vroegeer China, iets wat nu algemeen als mishandeling wordt beschouwd. Maar bij honden kan en mag alles.

6. Honden worden gefokt; broers met zussen, vaders met dochters, grootvaders met kleindochters, niet als uitzondering, maar als aanrader. In de mensenwereld is incest echter overal en altijd een enorm taboe geweest. Logisch ook. Wat betreft de genetica is er geen essentieel verschil tussen mensen, honden of fruitvliegjes. Toch is incest bij honden aanvaard.

Om kort te zijn; rashonden worden gekweekt enkel en alleen op basis van het uiterlijk, zonder rekening te houden met genetica, erfelijke aandoeningen of karakter. Ziktes worden IN de rassen gekweekt, en er wordt niets gedaan om dit te stoppen. Meer nog, er wordt staalhard ontkent dat er een probleem is. Koop je een rashond, dan krijg je de garantie dat je weet wie d
e ouders waren, en dat die ouders voldoen aan artificiële regels die edellieden met te veel tijd en geld honderdvijftig jaar geleden hebben opgesteld. Je weet echter niet of die voorouders van je hond gezond waren, een goed karakter hadden, etc. Het is tegenwoordig zelfs algemeen aanvaard dat bepaalde hondenrassen maar zes tot acht jaar oud worden. Waar de doorsnee bastaardhond makkelijk twee keer zou oud wordt. Willen we dit echt aanvaarden?

Bron: Pedigree Dogs Exposed

Dogsitting deel 2

Even snel snel tussendoor, het gaat goed in het huis met de vier honden. Het wandelen met de zeer angstige galgo Lisa levert tot hiertoe geen enkel probleem op, ze lijkt plots niet meer zo bang van mij. Voor de zekerheid maak ik de leiband zowel aan haar halsband als aan haar tuig vast, zou niet willen dat ze zich losrukt en wegloopt, maar voorlopig is het een waar engeltje. Ook Simba de labrador op leeftijd doet het zeer goed, geen plasincidenten meer en onze honden zijn de rust zelve, al komt Figo nog extra aandacht vragen en jaagt Luca andere honden uit hun mand als de zon daar schijnt en ze zin heeft in een zonnebad…
Alles goed dus. En vanaf morgen zitten we op Pukkelpop, dus deze week geen updates meer.

Dogsitting

Sinds gisterenavond zijn we weer aan het dog-sitten. Mijn ouders wilden een weekje vakantie zonder zorgen, dus ook zonder hun twee honden. Sinds mijn ma haar ziekte hebben ze geen echte vakantie meer gehad, en blijkbaar hadden ze het allebei broodnodig; eens weg zijn van alles. En dus vertrokken ze gisteravond naar zee (net nu ze stormweer opgeven, timing, zucht…) na mij een uitgebreide briefing te hebben gegeven van welke hond wat nodig heeft. Zo heeft Simba, de labrador sinds zijn operatie enkele jaren terug wat incontinentieproblemen waarvoor hij op gezette tijden zijn dosis medicatie moet hebben en op tijd buiten gelaten moet worden, en is Lisa de geadopteerde galgo nog altijd doodsbang van vanalles en nog wat.

Nu werken wij wel elke dag en is het vanaf donderdag Pukkelpop, dus komt mijn gepensioneerde tante overdag enkele uren bij de honden zitten en doen wij zogezegd de nachtshift; ze ’s avonds nog eens uitlaten (alle vier, want onze twee honden zijn uiteraard ook mee) en gewoon zien dat alles ok is.

Vanmorgen begon het alvast in stijl; eerst vond ik een plasje kots-met-gras in de hoek, en dan bleek Simba een grote natte plek te hebben achtergelaten in zijn mand; blijkbaar is slapen tot 8u te lang voor Simba, kan hij zich zo lang niet meer inhouden…

Lisa, de bange galgo van mijn ouders was er gisterenavond ook helemaal niet gerust in. Ze heeft de hele avond in haar mand superalert zitten zijn, kopje recht, oren gespitst bij elke auto die door de straat reed, weigerend ook maar een seconden te slapen of te ontspannen. Haar troostend toespreken of gaan aaien bleek geen soelaas te biden, want ze is nog steeds bang van mij, en kromp helemaal in elkaar als ik naar haar toestapte voor een aaitje. Uiteindelijk negeerde ik haar dan tot zij naar mij kwam, en haar hoofdje op mijn schoot kwam leggen voor een troostende aai over haar snoet. Ben benieuwd hoe het vanavond zal gaan, als we met de vier honden gaan wandelen… Ik heb al eerder geprobeerd met Lisa te wandelen, maar dan keek ze elke stap schichtig achterom…