Figo weer beter

Figo is in zijn nopjes met al die bezorgdheid en aandacht om zijn arme manke poot. Aandacht, daar leeft Figo voor, onze grote knuffelbeer…

Ik ben blij om te kunnen schrijven dat het manken weer min of meer over is. Vrijdag bleef het de ganse dag mankepoot, maar zaterdag ging het al een stuk beter. Ik ben niet 100% zeker dat het nu helemaal over is, want ten eerste zie je het enkel nog als hij snel loopt, en we hebben hem sindsdien niet meer laten crossen en ten tweede heeft Figo van nature een vrij onzuivere gang; er zit altijd wel ergens een ‘slag’ in zijn manier van wandelen, ook als alles normaal is. In elk geval, het zware manken is toch over, en daar ben ik supergelukkig om. Want wat zo’n beest ook mankeert, hoe klein ook, een mens is toch direct een beetje ongerust…

Advertenties

Figo mank

Vandaag late dienst, moet tussen nu en een half uur met de honden gaan wandelen (aangezien we geen tuin hebben en de ochtendplas eruit moet) en dan me klaar maken, naar het station en richting Brussel. Is het vijf minuten geleden toch niet beginnen stortregenen zeker…? De honden hàten regen, Luca weigert meestal ook maar iets te doen buiten als het een beetje regent, en zo laat ze mij en Figo dan soms een half uur achter haar aan sjokken eer er een druppel plas uitkomt… Op de koop toe is mijn wederhelft deze morgen met al mijn gesloten schoenen in de auto naar Brussel gereden (don’t ask) en kan ik enkel open sandaaltjes dragen of afgedragen doc martens die water lekken. Deze dag kondigt zich bijzonder prettig aan…

Ik maak me ook zorgen. Gisterenmorgen opgestaan, en plots was Figo mank. Aan zijn rechter voorpoot. En het verontrustende is, ik zie de reden niet. Geen wonde, hij heeft kort daarvoor niet zitten crossen met een andere hond, hij heeft nergens tegenaan gelopen dat ik weet. Ik ben er echt niet gerust in. Vandaag opgestaan, en de situatie is onveranderd. Bijna onzichtbaar in stap, maar vrij hard manken in draf, en harder lopen dan dat doet hij helemaal niet. En zo zielig dat hij loopt, hij wijkt geen seconde van mijn zijde… Niet leuk!

Ingebouwde radar

Dat honden dingen kunnen voelen, weten we al lang. Zo weten honden dat je op reis gaat, zelfs als je alle koffers pakt op een plaats waar ze het niet kunnen zien. Toch worden ze onrustig. Honden voelen ook wanneer je thuis zal komen, wanneer je ongelukkig bent,…

Toch heeft Figo ons nog verbaasd. Door iets te voelen wat hij werkelijk niet kón voelen. Namelijk door te voelen dat wij in het land zijn terwijl we 100km van hem verwijderd zijn…
Het verhaal?
Wel, wij komen zaterdag thuis van Frankrijk, maar besluiten wegens vermoeidheid de honden pas zondag te gaan halen. Ik bel met mijn ma, die echter niet bij onze honden is, maar aan zee op weekend met mijn tante. Mijn pa zit thuis met de honden en weet van niks.
Toch is Figo vanaf zaterdag plots depressief en onrustig; wil niet slapen, zelfs niet in zijn mand zitten, gaat in de tuin aan het hek zitten wachten. Mijn pa weet niet wat er aan de hand is, vreest dat de arme hond ziek is. Zondag komen we de honden ophalen, en alles is weer normaal. Al de dagen voor zaterdag toen we op vakantie waren was alles ok ok. Enkel zaterdag niet.

Vreemd, toch?