Triest verhaal mét happy end

Ergens deze week loop ik van bij mijn ouders naar het station om te gaan werken. Ik ben aan de late kant om mijn trein te halen en stap stevig door. Plots zie ik aan het eind van de straat twee grote honden verschijnen, die resoluut op mij afgedraafd komen. De laatste paar meters zetten ze een sprintje in, en plots staan er twee grote modderpoten op mijn schouders terwijl een andere snuit zich tegen mijn handen duwt. De honden, duidelijk zonder baasje, maar met een halsband aan, smeken om aandacht. Ze blijven opspringen en rond mijn benen draaien. Omdat ik niet terug naar mijn ouders kan, beslis ik verder te gaan naar het station, de honden staan ondertussen aan een huis op de vensterbank te blaffen op een huishond die binnen zit. Ik vraag mijn pa, die thuis is, een kijkje te komen nemen en licht ondertussen ook mijn moeder in, die op haar beurt belooft de stadswacht langs te sturen.

Zenuwachtig en ongelukkig zit ik op de trein naar Brussel, loslopende honden zonder baas, het is zelden een goed verhaal. Of ze zijn gedumpt door hun ‘liefhebbend baasje’, of ze zijn verloren gelopen. Hoe dan ook zijn ze in gevaar, een autoongeval is snel gebeurd.

Na de middag krijg ik van mijn moeder het nieuws dat de honden na lang wachten zijn opgehaald door de politie, en dat de eigenaar al bekend is. Mijn pa had de dieren opgevangen en de politie gebeld.
Het slechte nieuws is dat de honden ook bij de stadswacht bekend zijn, en dan vooral de eigenaar. Het gaat blijkbaar om mensen die hun hond amper eten geven, verwaarlozen, slaan. Op de koop toe heeft een van de honden pas puppies gekregen. Ze zijn al meermaals alleen op de straten gesignaleerd. Erg, hoe sommige mensen met hun dieren omgaan. Dure rashonden kopen, ermee kweken, en er dan niet naar omzien. Een buurvrouw heeft een van de honden al eens eerder dagenlang opgevangen, ermee naar de dierenarts geweest, laten chippen, ontvlooid,… Andere buren geven de dieren stiekem eten. Maar de politie grijpt niet in en dus is het allemaal dweilen met de kraan open.

Maar vandaag is er onverwacht goed nieuws. Mijn pa weet me te vertellen dat de politie eindelijk stappen ondernomen heeft en de volwassen dieren en de pups in beslag genomen. Op naar een asiel dus. Het extra goede nieuws is dat alle dieren ondertussen al geplaatst zijn bij nieuwe eigenaars. Het waren mooie, lieve honden, rashonden, nog jong bovendien, dus ze hadden goede kansen op een nieuw leven, maar toch maakt mijn hart een sprongetje dat het zo snel al gebeurd is. Kers op de taart is dat een buurvrouw van mijn ouders een van de dieren in huis heeft genomen. Hoe schoon kan een verhaal soms eindigen…

Advertenties

Driepikkel

Na een vijftal dagen op drie poten te hebben rondgepikkeld, gebruikt Figo tegenwoordig gelukkig weer zijn 4 poten. We hebben nog altijd geen idee wat er precies gebeurd is, en laten hem nog altijd wat rusten, we willen hem niet forceren. Toch bekruipt me de vraag of honden in staat zijn tot komedie…

Aanleiding was onderstaand tafereel.
Figo loopt al een ganse dag vlot en normaal, op 4 poten. ’s Avonds gaan wij naar de bioscoop. We komen thuis, en merken dat hij in zijn zetel heeft zitten krabben, resultaat is weer een fikse scheur in het kussen. Ik berisp hem en stuur hem in zijn mand. Hij vliegt zijn mand in en komt er enkele minuten later uit, zeer zielig rondhuppend met de pijnlijke poot in de lucht. De poot die al 3 dagen perfect normaal gebruikt werd. Ik zeg u, het is een komediant…

Driepoter

Sinds gisteren hebben we een driepoter in huis; Figo wil niet op zijn linkervoorpootje steunen. Hij trekt het zielig op en hinkelt door het huis. We hebben geen flauw idee hoe het gebeurd is, ik kom ’s avonds thuis en plots mankt hij. Onderzoek van het pootje levert niets op, geen wondes. Volgens mij is het de aanhechting van de poot aan het lichaam, en heeft hij daar iets verrokken om de een of andere manier.

Voorlopig wachten we af, en laten we hem zoveel mogelijk rusten. Ik draag hem ’s morgens en ’s avonds van en naar de slaapkamer, en ben zo deze morgen nog van de trap gevallen, met hond en al. Gelukkig maar van de laatste trede… 25 kilo hond -ongelukkige hond die niet gedragen wil worden – is toch niet zo handig op de trap!

Iedereen vindt het superzielig, ik hoop dat hij snel weer helemaal de oude is en lekker kan rondracen op vier poten!!